logo
MIRA GO BINGO KAMISHIMASOU - BELLA

bella

Stamboom

Toen ik in mei 2011 de Nippo show in Italie bezocht, met Bizkid en Bazooka, kreeg ik de kans persoonlijk kennis te maken met Koji Shirai. Hij is een bekende Akita fokker in Japan en bij gelegenheid fokt hij ook Shiba's. In Italie was hij eregast van het evenement, omdat hij veel moeite doet de Nippo vereniging voor dit soort shows te interesseren. Toen Marco in 2008 voor zijn werk naar Japan moest, is hij heel toevallig ook bij Shirai op bezoek geweest, maar door de taalbarrière kwam het toen niet tot een deal. Dus nu ik in de persoon van Maria Angelika Kimura, een Japanse geboren in Argentinie, maar momenteel wonend in Italie, een tolk had gevonden, leek het me een goed moment het ijzer te smeden. Dus heb ik Shirai-san gevraagd of hij nog altijd geïnteresseerd was mij een Shiba te verkopen. Ja dat was hij wel en daarop hebben we elkaar de hand geschud, de deal was dus gemaakt! Maar ja, hoe nu verder.....er begonnen zich vage plannen te ontwikkelen de Grand National in Himeji te bezoeken, die zou gehouden worden in het weekend van 19 en 20 november. Hmmm, zou dat niet leuk zijn. Maar wat zou Marco daarvan vinden, want gezien onze situatie zou dit inhouden dat ik zonder hem zou gaan.....Minstens 10 dagen weg, dat was nog niet eerder gebeurd! Eenmaal weer thuis lichtte ik Marco voorzichtig in over de plannen die in Italie samen met Jacobine Broekhuizen gesmeed waren, gelukkig vond hij het een goed idee. Dus toen begon het plannen en uitzoeken: wanneer gingen we vertrekken, hoe zou de route lopen etc. In eerste instantie zouden Jacobine en haar moeder Lenie meegaan naar Japan, maar helaas moesten zij op het laatste moment verstek laten gaan. Maar Maria en haar echtgenoot Claudio Bonfatti zouden me in Japan opvangen, dus ik besloot toch door te gaan met de plannen. Uiteindelijk was het dan zover, dinsdag 15 november heeft Marco mij naar Schiphol gebracht. Tja, ik was best een beetje zenuwachtig, het was voor mij ook 11 jaar geleden dat ik voor de laatste keer zo'n verre reis heb gemaakt en dan nu nog helemaal alleen ook. Maar gelukkig had Marco veel ervaring met inchecken van de bagage, want ook dat is tegenwoordig helemaal anders. Eenmaal uitgezwaaid kon ik me rustig voorbereiden op de reis. In het vliegtuig was het niet druk, dus de stoel naast mij was en bleef lekker vrij, altijd fijn wat extra ruimte. Woensdagochtend kwam ik op Narita Airport aan en ja hoor, Maria en Claudio stonden al op mij te wachten, helemaal goed! We zouden gelijk naar Shirai en zijn dierenwinkel gaan, want daar zou ook een hondje op mij wachten. Ik had al van Maria en Claudio begrepen dat Shirai-san zelf geen hondje voor mij had, maar dat hij een aantal hondjes had aangeschaft waaruit ik kon kiezen. Wat een luxe! Eenmaal bij Shirai aangekomen, zijn we uiteraard gelijk hondjes gaan kijken en ik viel al gelijk voor een rode Shiba teef, met een eigenwijze uitstraling! Ze heette Mira en op zich is dat helemaal geen slechte naam, maar ja, wij zitten natuurlijk met onze traditie met een B....Ondanks het feit dat ik haar gelijk al heel mooi vond, kon ik om allerlei redenen niet gelijk een besluit nemen. Het is namelijk nog al wat een hondje vanuit Japan mee te nemen, ze was al 6 maanden oud, zou dat goed gaan met de anderen enz. Dus ik heb wat bedenktijd gevraagd, maar zaterdag, nadat ik de hele dag was natgeregend op de Grand National Nippo Show in Himeji (het was werkelijk niet te doen, ik was natgeregend tot op mijn ondergoed!) heb ik de knoop doorgehakt en JA geroepen! Mevrouw Shirai is zondag gelijk begonnen de hele papierwinkel in orde te maken en heeft alles naar de veterinaire dienst op de luchthaven gefaxt, zodat ze alles bij de hand zouden hebben op het moment dat ze maandagochtend weer aan het werk zouden gaan. Het werd allemaal wel kort dag, want normaal gesproken rekent men met 5 werkdagen om die hele papierwinkel in orde te krijgen, maar mevrouw Shirai heeft werkelijk geweldig werk geleverd en heeft ervoor gezorgd dat alles pico-bello in orde was. Donderdagochtend heeft ze ons (Maria, Claudio en mij) naar het vliegveld gebracht en achterin de auto zat Mira in haar bench. Op het vliegveld moesten we nog eerst langs de veterinaire dienst, allerlei papieren invullen, chip checken etc., maar zoals gezegd, was alles prima in orde. Daarna gingen we naar de incheck balie, waar ik mezelf en Mira moest inchecken. Kreeg ik van de juffrouw weer een formulier mee, moest ik eerst bij een ándere balie de vlucht voor Mira betalen, met dat betaalbewijs moest ik terugkomen en kon ikzelf inchecken. Wat een gedoe, maar goed, laten we die georganiseerde Japanners maar geloven. Eindelijk was dan alles geregeld, koffer ging op band en ik verwachtte dat ze de bench van Mira, die inmiddels helemaak volgeplakt was met allerlei stickers en formulieren, ook op de band zouden zetten. Maar nee, werd mij even doodleuk verteld dat Mira hier in de vertrekhal zou blijven (voor de incheckbalie dus!) tot een uur voor vertrek van het vliegtuig. Dan zouden ze haar namelijk op de vlucht zetten. Nou, ik was helemaal flabbergasted, moest ik haar dus hier in de vertrekhal achterlaten, bij al die mensen! Hoe zou zij dat ervaren en wat was het risico dat er wat zou gebeuren of dat een onbevoegd iemand haar mee zou nemen! Maar Claudio zei tegen mij dat Mira nu de verantwoordelijkheid van die dame was en dat zij er wel voor zou zorgen dat alles goed kwam. Dat was nou typisch Japans, dus daar moest ik dan maar vertrouwen in hebben. Zucht, er zat niets anders op. Dus ik nam afscheid van mevrouw Shirai en Claudio en Maria, die nog een paar dagen in Japan zouden blijven. Ik ging door de douane en Mira was uit zicht.

In het vliegtuig heb ik de uren geteld dat ik zou landen op Schiphol, Marco zou daar op mij staan te wachten! In het vliegtuig vroeg ik al aan de stewardess waar ik me moest melden om Mira op te halen. Ze zou bij een speciale poort af te haen zijn, waar ook bv 'odd sized bagage' naartoe gebracht zou worden. Eenmaal in de hal waar ook de bagage zou komen, zag ik dat de desbetreffende deur recht tegenover onze band was, kwam dat mooi uit! En de band was nog maar net aan het rollen of ik zag een man met een bench door de deur komen, daar was mijn Shibaatje! Dus ik nam haar snel over van de aardige mijnheer, die heel lovend over haar sprak (ze was zo braaf geweest en ze was zo mooi), zette haar op mijn karretje. Inmiddels kwam mijn koffer ook al de band afrollen, dus die zette ik voorop het karretje en we waren helemaal klaar de poort door te gaan. Uiteraard koos ik de kant 'nothing to declare', maar de douane ambtenaar hield mij toch aan. "Mevrouw" zei hij "wat heeft u daar?" "Een hondje" antwoordde ik. "Heeft u die in het buitenland gekocht?" vroeg hij streng. "Nee" antwoordde ik "die heb ik gekregen" hetgeen technisch de waarheid was, want ik had haar nog niet betaald.....Begon hij me helemaal uit te leggen dat ik eigenlijk over de waarde van de hond invoerrechten moest betalen, want je mag maar € 430 aan waarde vrij invoeren. Maarja, aangezien ik de waarde van deze hond niet wist, omdat het een geschenk was, liet hij me voor deze keer gaan. Maar een volgende keer moest ik me er wel op voorbereiden de waarde te weten, want anders zou de douane de waarde bepalen en zou daarover invoerrecht geheven worden! Nou, ik maakte natuurlijk dat ik weg kwam, was dat even geluk hebben! En daar stond Marco al op mij te wachten, gauw weg daar! In de auto op weg naar huis hebben we gefilosofeerd over een passende naam voor Mira, want ja, de B traditie moest doorgaan. En aangezien Mira in het Japans 'happy and beautiful' betekent, vonden we Bella wel een passende vertaling. So Bella it is and she is here to stay. Inmiddels is ze al helemaal gewend, ongelooflijk hoe ze zich heeft aangepast. Ze verstaat al FOEI en NEE, woorden die we veel met haar bezigen, want ze is een heel ondernemende jonge dame! Met Bazooka en Brandon speelt ze wilde spelletjes en buiten staat ze ook al op tafel, net als de anderen. We gaan zeker een paar showtjes met haar doen, inmiddels is ze overgeschreven naar de NHSB en is haar chip gecheckt en goed bevonden, dus nu kan ze los!

bella