logo
JETHRO BONJASKY KASTOR'S HOME

bonjasky bonjasky

In 2009 zeiden Marco en ik tegen elkaar dat wij vonden dat Bruce, onze Dobermann, al echt oud begon te worden. We hadden ons al vaker afgevraagd wat voor soort hond er eventueel in zijn plaats zou moeten komen. We wilden toch graag weer een grote hond in huis, ook voor de Shiba's, zodat zij gewend zouden zijn aan grote honden en daar geen vrees voor zouden hebben. Maar dat het geen Dobermann meer zou worden, dat stond wel al vast. En dat het weer een reu zou moeten zijn, dat stond ook al vast. Geen Dobermann meer heeft niets te maken met het feit dat we niet dol zijn op dit ras, maar meer omdat Bruce zo'n geweldige Dobermann is (geweest) en we weten dat we nooit meer een hond als Bruce zullen krijgen. Dus dan maar liever een totaal ander ras, dan wordt de vergelijking met de oude hond ook niet gemaakt. Maar wat voor hond? Nu komen we natuurlijk op redelijk wat shows en Marco had zijn oog al vaker op een Rhodesian Ridgeback laten vallen. Ja hele mooie hond en heel anders dan een Dobermann, dat was zeker. Maar bij de Rhodesian zagen we toch ook wel verschillende types rondlopen en lang niet elk type stond ons aan. Net zoals bij de Dobermann vallen wij meer voor het wat stevige type, goed ontwikkelde achterpoten, zodat ze goed konden lopen. Flinke borstkas voor goed uitgebouwde longen. Dus beslist niet het windhond-achtige type wat veel op shows komt en die blijkbaar de voorkeur van de keurmeester hebben. Ook zagen we de honden met een donker masker graag met mooie donkere ogen, niet die 'liver-nose' gevallen, dat vonden we maar niks. Goed, over smaak valt niet te twisten, maar als we dan toch mochten kiezen.....Marco en ik gingen ons eens orienteren op de RR-markt, welke fokkers fokten het type dat ons aanstond en bij welke fokkers werden er eventueel nestjes verwacht. Nu bleek al gauw dat de RR een heel populaire hond was, want niet alleen was er behoorlijk wat aanbod, er bleek ook heel veel vraag te zijn naar RR puppies. Het viel ons ook op dat in Nederland ook behoorlijk wat nestjes werden gefokt, waarbij er bij de puppies een flink aantal exemplaren met knikstaart, met incorrecte ridge of zelfs zonder ridge geboren werden. Dat leek ons geen goede zaak, want deze honden worden voor de rest van de fok uitgesloten. Dus dat beperkte onze keuze in fokkers al enorm. Totdat Marco op een website van een Belgische fokker stuitte met RR's die hem helemaal aanstonden. Daar wilde hij wel eens een kijkje gaan nemen. Dus er werd een afspraak gemaakt en in mei 2009 togen we naar Belgie, naar Kastor's Home. Nou gelukkig klikte het gelijk met Geertje en haar honden waren werkelijk geweldig! Met name Jack, een al wat oudere reu, stal ons hart, maar met hem werd helaas niet meer gefokt. Het type hond dat we bij Geertje zagen was precies het type waar wij naar zochten. Ook de manier waarop Geertje met haar honden omging, was indrukwekkend om te zien. Dus we lieten ons graag op de lijst zetten voor een reutje, Geertje kon ons uiteraard niet beloven of dat nog in 2009 geboren zou gaan worden of niet. We weten zelf hoe dat gaat, maar voor een kwalitatief goede pup zijn wij bereid om te wachten. En wachten moesten we, want pas in juli 2010 kregen wij bericht van Geertje dat ze eindelijk een puppy reu voor ons had! Het was uit de combinatie van Gwana Kastor's Home en Pronkberg Manyona, puppies waren geboren op 11 juli. Met 3 weken zijn we voor de eerste keer gaan kijken en ik was al helemaal verliefd! Maar het was Marco die de beslissing moest nemen, tenslotte zou hij de opvoeding van onze nieuwe ter hand nemen. Met 3 weken was Marco nog niet helemaal zeker, maar toen we met 5 weken weer gingen kijken was ook Marco om. Gelukkig gaf Geertje ons alle ruimte om de beslissing te nemen, ze wist hoe belangrijk dit voor ons was. De gezondheid van Bruce ging erg op en af, dus de tijd ging dringen. Begin september was in principe de tijd dat de puppies naar hun nieuwe tehuis mochten, maar e.e.a. was nog wel afhankelijk van de controleur van Saint Hubert. In Belgie mogen de honden gechipt worden door de dierenarts, maar moet er daarna wel een controle plaats vinden door Saint Hubert, in tegenstelling tot in Nederland waar de Raad van Beheer een chipper langs stuurt. Helaas was de controleur geveld door ziekte en kwam hij pas op maandagavond 6 september bij Geertje de honden controleren. Geertje liet ons gelijk de volgende dag weten dat het puppietje opghaald kon worden en uiteraard hebben we dat gelijk die avond gedaan. Het was nog een hele toer: ik zat die dag voor mijn werk in Rotterdam, Marco is dus 's middags naar Dordrecht gereden waar hij mij rond 18.00 uur heeft opgepikt, toen naar Geertje (die in de provincie Antwerpen woont) en daarna weer naar huis! Maar goed, eind goed, al goed. De naam voor deze hond had ook nog enige voeten in de aarde, want volgens de Belgische regels moest hij met een J beginnen. Maar wij hadden al zo'n mooie naam voor hem uitgezocht in onze eigen traditie, Bonjasky naar Remy Bonjasky, K1 fighter. Er moest dus nog iets met een J voor komen. Na wat speuren kwamen we erachter dat de groep Jethro Tull een song hadden gemaakt genaamd de Flying Dutchman en laat dat nou net de bijnaam zijn van Remy Bonjasky! Dus de link was gauw gelegd en Jethro Bonjasky zou het voor de stamboom worden. Inmiddels is Bonjasky alweer een half jaar bij ons en hij ontwikkelt zich fenomenaal! Bruce heeft hij nog twee maanden mee mogen maken, dat was heel mooi om te zien. Binnenkort gaan we beginnen met show training en gaan we eens kijken voor een geschikte show om hem in te schrijven. We zijn zeer benieuwd wat de keurmeesters van hem zullen vinden, maar voor ons heeft hij al alles in zich om onze topper te zijn.