logo
SEMPURNA BANZAI BRANDON

bushido

Stamboom

Brandon was ons tussendoortje: tenslotte stonden we al bij Mara-Shimas op de lijst voor een reutje. Maar dat duurde ons eigenlijk wat te lang, en Marco was druk aan het surfen geweest op internet. Op een avond zei hij tegen me dat hij een nest met pups had gevonden die op 29 augustus waren geboren bij de kennel Sempurna. Het waren er 5 in totaal: 1 rood teefje, 1 black & tan reu en teefje en 1 sesam reu en teefje. Aangezien wij alleen maar genteresseerd waren in een rode of sesam reu, kwam er maar n puppy in aanmerking voor ons. Marco had al met Ingrid de Boer in Waddinxveen gebeld en een afspraak gemaakt. Het leek erop dat we de puppy gelijk mee konden nemen.............!! Bij Ingrid aangekomen was ik vrij snel verliefd op het hondje: hij zag eruit als een klein beertje, met een kraag van donkere haren in zijn nek. De puppies waren kleinkinderen van Sumo, ook een bekendde naam in de Shiba-wereld. De naam voor de pup hadden we ook al meteen; aangezien we onze eerste hond Bruce hadden genoemd naar Bruce Lee, zou dit Brandon worden naar Brandon Lee. Thuisgekomen waren we natuurlijk wel benieuwd wat Bruce van zijn nieuwe speelkameraadje zou vinden. Nou die vond het wel leuk, maar Brandon bleek een beetje angstig uitgevallen voor die grote hond met die grote poten, waarmee soms flinke klappen uitdeelde! Dus die twee hebben we langzaam aan elkaar laten wennen en pas met de Kerst of zo konden ze leuk met elkaar spelen. Brandon is een grote toneelspeler; afgezien van het feit dat hij wat sowieso een beetje een mietje was, buitte hij zijn sympathie bij mij helemaal uit. Marco had al vrij snel in de gaten wanneer Bran echt pijn had of simuleerde, ik liet me natuurlijk elke keer weer inpakken door dat zielige snoetje en zijn zielig gekerm. Meestal was er niets aan de hand, maar hij wist gewoon dat ik er voor zou vallen en hem extra zou aanhalen! Brandon is het liefste buiten, maakt niet uit wat voor weer, hij vindt het heerlijk in de zon te liggen, of als het regent, onder het paviljoen op de tafel te zitten en over de velden heen te kijken. Of in de gaten te houden wie er allemaal langs komt, wat zich maar voordoet.

bran (47K)

In het voorjaar van 2002 hadden wij een twee-weekse vakantie gepland naar Frankrijk (Vogezen) en alle honden (we hadden er inmiddels 3, want BonBon was op Valentijnsdag bij ons gekomen) gingen uiteraard mee. Bruce en Bran in de achterbak van de Volvo en BonBon bij mij op schoot. De reis naar Frankrijk verliep voorspoedig en rond een of drie waren op de bestemming aangekomen. Het was een groot huis met een grote tuin met een stuk bos erachter, ideaal zou je zeggen. Echter, de tuin was afdoende niet omheind, hoewel de advertentie dat wel had vermeld, dus daar moesten we toch wat op verzinnen. Een vriendelijke buurvrouw had nog wat gaas, dat konden we gebruiken om bepaalde stukken van de tuin mee af te zetten. Maar dat was nog niet voldoende, dus we besloten Brandon en BonBon aan de lijn te leggen die hun behoorlijk wat bewegingsruimte gaf (radius van 5 mtr). Bruce was geen probleem, inmiddels hadden we wel in de gaten dat die niet weg zou lopen. Dat ging zo een paar dagen goed, af en toe moesten we de touwen wel ontwarren, want ze waren er een ster in hun eigen bewegingsvrijheid behoorlijk in te dammen! Op een middag was ik binnen wat aan het rommelen, en ik weet meer wat Marco aan het doen was, toen hij rennend het huis binnenkwam al roepende:"Brandon is weg, heb jij Brandon gezien?" Eh nee, ik was binnen...........En inderdaad, aan het einde van het touw zat geen hond meer, alleen een rafelig eindje! Waar kon hij zijn............. Gelukkig hoorde ik opeens een bekend geluid, het rammelen van zijn rabis-penning.........Brandon bevond zich net aan de andere kant van het gaas, dat wij hadden geplaatst richting de openbare weg. Gelukkig kon ik hem met een snoepje lokken en kwam hij zo binnen mijn bereik. Nou, die middag kwam hij dus niet meer buiten! De volgende dag besloten we hem aan tw touwen vast te leggen, zodat hij niet meer los kon komen. Niets was minder waar: ik was wr in de zitkamer en ook Marco was niet buiten, toen BonBon met rare geluidjes mijn aandacht probeerde te trekken. Ik dacht nog:"Wat doet ze raar", dus voor de zekerheid ben ik toch maar even gaan kijken. Nee zeg, Brandon was wr losgebroken! En dit maal hoorde ik zijn rabis-penning niet rammelen! Marco stormde in allerijl de deur uit, maar was die hond naar toe? Opeens zagen we hem voorbij rennen op de openbare weg, Marco er onmiddelijk achteraan (op zijn sloffen, dat was niet gemakkelijk!). Maar Bran had van de vrijheid geproefd, dus die liet zich niet zo gauw vangen.......op een gegeven moment zag ik ze weer de andere kant op rennen, richting de rivier...........nee toch.................Naar mijn gevoel duurde het eeuwen voordat ik Marco mt Brandon in zijn armen weer terug zag komen. Wat was ik blij hen te zien! Ik vroeg Marco waar hij Bran nu te pakken had gekregen, en hij zei dat het bij de rivier was, en ook alleen maar omdat Bran gewoon kapot was van het rennen.......Je begrijpt dat vanaf die tijd Bran niet meer aan een touw gelegd wordt, maar aan een ketting die hij niet door kan knauwen met zijn scherpe tandjes!

arro-bran (36K)

Een voorbeeld van Brandon's vernielzucht is het volgende voorval: thuis staan de benches van de honden in de bijkeuken. Vanuit die bijkeuken is er een trap naar beneden, naar de kelders, en een trap naar boven. Aangezien wij onze honden niet hebben aangeleerd trappen te lopen, waren we ook nooit bang dat de honden naar boven of beneden zouden gaan. Echter, ik was op een gegeven moment Brandon kwijt! Hij was niet in de woonkamer, niet in de keuken, niet in de bijkeuken, niet op het terras...................Marco ging voor de zekerheid toch ook maar beneden en boven kijken, maar daar was hij ook niet! Marco realiseerde zich wel dat hij wat rotzooi had gezien in de badkamer boven......in de deur van de badkamer zit namelijk een raampje, en toen hij daar doorheen gekeken had, zag hij wel papiersnippers maar geen hond. Nee, natuurlijk niet, want die hond was zo slim om vlak onder dat raam te gaan zitten, zodat je hem niet in de smiezen hebt! Brandon was dus toch stiekem de trap opgegaan (dat doet-ie anders nooit!), de badkamer in, waarschijnlijk met zijn dikke kont de deur dicht geduwd, en heeft zich daar heerlijk uitgeleefd op de tijdschriften die daar lagen (ik lees graag in bad) en mijn zo goed als nieuwe Bjrn Borg slippers kon ik ook gelijk de container in gooien! Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat hij daarna nooit meer uit zichzelf de trap op of af is geweest, dus dat is toch wel braaf.

bran-bril (51K)

Inmiddels is Brandon een volwassen reu, en ga ik in 2006 de eerste shows met hem doen. Hij is uitgegroeid tot een mooie Shiba (vinden wij zelf) met een dikke kop en schuinstaande ogen. Zijn kleur is wel lichter geworden in de loop der jaren, maar dat is gebruikelijk. Hij is veel minder een mietje dan dat hij was toen hij klein was, en hij kan nog steeds heel leuk met geluid gapen.

Brandon heeft HD-A en is vrij van patella luxatie en erfelijke oogafwijkingen. Brandon staat ter beschikking als dek-reu voor geschikte teefjes.