logo
FREROSE SOUTHERN BELLE BRITTNEY

AMBIORIX BABY WINNER EN 8STE BESTE BABY VAN DE DAG 2010
BESTE PUPPY VAN HET RAS FLANDERS DOG SHOW 2010
BESTE PUPPY VAN HET RAS LUXEMBURG 2010
10E BESTE PUPPY VAN DE DAG DOGSHOW GOES 2010
BESTE PUPPY VAN HET RAS BRABOSHOW 2010
3E BESTE PUPPY VAN DE DAG PINKSTERSHOW 2010

Beauty

Stamboom

In augustus 2008 kreeg ik mijn lang verwachtte Shiba World uit de USA. Het waren er gelijk 4, dus ik had wel wat te lezen. In één van die edities werd er uitgebreid aandacht besteed aan de Shiba Frerose Good Will Hunter. Hij werd daar geroemd als de No. 1 Shiba Inu 2004-2005-206-2007 (later bleek dat hij dat ook voor 2008 zou worden). Daar kon ik me persoonlijk wel iets bij voorstellen, want ik vond het een hele mooie hond! En aangezien we toch al langer met het idee speelden weer een hond uit het buitenland te importeren, om zo de genenpool in Nederland te verbeteren, dacht ik: "Kom, waarom niet? Nooit geschoten is altijd mis." En zo klom ik in de mail en schreef Diane en Fred Duane aan. Of ze niet wilden overwegen een dochter van Hunter (want daar ging het mij om) aan ons te verkopen. Niet te geloven! Ik kreeg diezelfde dag nog antwoord! En ja, ze stonden daar niet afwijzend tegenover.....ik geloofde het in het begin niet. Maar goed, de tijd ging voorbij, ik had aangegeven dat ik geen haast had, liever wat langer wachten op de juiste puppy dan overhaast een beslissing nemen. Rond de jaarwisseling kreeg ik bericht van Diane en Fred dat ze een nestje hadden met Frerose Angel in Disguise met hun Japanse import "Gen". Hmmmm, dat was natuurlijk wel verleidelijk, want ik had geen idee wanneer er een nestje met Hunter als vader geboren zou worden. Uiteindelijk besloot ik toch te wachten, ik was tenslotte uit op een dochter van Hunter en niet van een andere hond, hoe interessant de combinatie me ook leek. Dus ik bleef standvastig en meldde dit ook aan Diane en Fred. Die zouden mij op de hoogte houden van de ontwikkelingen. Eind maart lieten ze me weten dat Hunter eindelijk weer thuis was, "retired as top winning Shiba of all time" zoals ze het zelf verwoordden. Ze zouden me laten weten wanneer er puppies waren. Het werd zomer en wij zouden met het hele hondenspul weer drie weken naar Frankrijk gaan. Ik dacht:"Laat ik ze dat maar even mailen, want als er dan nieuws is en ze horen dan niets terug, denken ze misschien dat we niet meer geďnteresseerd zijn!" Maar gelukkig antwoordden ze dat ze Hunter nu bij een leuke teef hadden zitten en zodra ze loops zou worden en het werd wat tussen die twee, dan zouden ze me dat laten weten. Dat was eind juni 2009. In de tussentijd hadden wij natuurlijk al met Wilma van Mara-Shimas gesproken over hun reutje, geboren uit Shinko en Koki. Begin augustus zouden we hem mogen ophalen. En we waren zo gefocussed op Bizkid dat het hele Frerose avontuur een beetje naar de achtergrond verdween......we wachtten tenslotte al bijna een jaar, en wellicht zou het nog wel wat langer duren (wat op zich ook geen probleem was, liever wat langer wachten op de juiste puppy, dan overhaast een beslissing nemen). Echter, op 3 oktober waren we 's avonds laat thuis, we waren nog naar een verjaardagsfeestje geweest bij goede vrienden en dat was wat uitgelopen. Ik checkte uit gewoonte nog voor het slapen gaan mijn mails en......daar was het dan.......het bericht dat er puppies van Hunter waren!!! Ze waren geboren op 28-8-2009, het waren één reutje en twee teefjes en van de twee teefjes mocht ik kiezen! Ik wist niet hoe ik het had, want dit hield in dat ze ca. eind oktober 8 weken zouden zijn en er viel nog zóóóóveel te regelen. We kregen foto's binnen van de twee teefjes en een week later nog eens van elk apart. Mijn keuze was snel gemaakt, ééntje sprak er voor mij duidelijk uit en ik heb Diane en Fred snel laten weten welke ze voor mij mochten reserveren. In de tussentijd waren Marco en ik druk bezig van alles en nog wat uit te zoeken: vluchten, hotels, gezondheidscertificaten etc. Marco had al gelijk aan mij aangegeven het een goed plan te vinden dat hij de jonge dame zou ophalen in South Carolina, waarschijnlijk was e.e.a. wel te combineren met een meeting voor zijn werk. Nou, dat was helemaal fantastisch natuurlijk. Het plan werd dat Marco op zaterdag 31 oktober naar Montreal zou vliegen, daar op maandag zijn bespreking zou hebben, op dinsdag van Montreal naar Altanta zou vliegen, huurauto pakken en naar Manning SC rijden, de volgende dag kennismaken met Diane en Fred, mocht er nog iets geregeld moeten worden, kon dat nog op donderdag en vrijdag 6 november zou hij dan naar Schiphol vliegen, waar ik hem zaterdag de 7de om 12 uur zou ophalen. Op 21 oktober kreeg ik echter een mailtje van Diane en Fred dat zij contact hadden gehad met de USDA-APHIS (de instantie die het gezondheidscertificaat moeten valideren) en zij hadden gezegd dat zij ofwel een brief nodig hadden van de Nederlandse instantie, waarin staat dat de puppy geen rabies inenting hoeft, omdat het te jong is, ofwel ze wilden een invoervergunning zien. Nou ja, kon ik daar nog eens achteraan! Uiteraard gelijk met de VWA gebeld en hun de hele zaak uitgelegd, maar die waren er zo mee klaar. Nee, doen we niet, daar werken we niet aan mee, de regels zijn duidelijk en als men in Amerika meer wilden weten, dan konden ze de VWA een mail sturen. Nou, daar zat ik dan met mijn goed gedrag, hoe ging ik dit de USDA uitleggen.... Gelukkig kreeg ik daar alle medewerking van Ms Margie Entzminger en gelukkig ging ze accoord met de uitleg die ik haar per mail had gegeven over het standpunt van de VWA. Dus we maakten een afspraak voor Marco voor donderdag 5 november om 11 uur bij hun op kantoor, zodat zij het gezondheidscertificaat kunnen valideren. Poeh, toch nog alles geregeld.

meissie

Eindelijk was het dan zover, zaterdag 31 oktober, het avontuur ging beginnen. Ik bracht Marco naar Roermond waar hij de trein naar Schiphol zou nemen. Hij hield me met sms-jes op de hoogte van de trip. Ik telde de dagen af. Maandag dacht ik: "nu zit hij in vergadering", dinsdag was het: "nu neemt hij het vliegtuig naar Atlanta." Op woensdag hoorde ik een hele tijd niets, totdat ik het eind van de middag van spanning niet meer uithield en Marco op zijn mobiele belde. Zat hij daar lekker in de zon in de tuin bij Diane en Fred over alles en nog wat te keuvelen! Hij had de honden al gezien en ook onze kleine meid. Hij vertelde ook dat ze ons complimenteerden met de keus, want ze was beslist de mooiste/beste uit het nest. Het reutje en andere teefje hielden ze toch zelf, aangezien Hunter niet veel nakomelingen heeft. Het bleek toen ook dat zij eigenlijk nooit honden exporteerden naar het buitenland, maar dat ze voor ons een uitzondering maakten, omdat wij zo specifiek naar een dochter van Hunter hadden gevraagd. Wij voelden ons duidelijk heel erg vereerd, nu begreep ik waarom ze in het begin zoveel vragen hadden over de hele papierkraam die bij zo'n export om de hoek komt kijken. Marco was duidelijk heel enthousiast en beloofde mij foto's te sturen aan het einde van de dag, als hij weer in zijn hotel kamer was. Ook de volgende dag bij de USDA verliep zonder problemen, iedereen was heel erg aardig en behulpzaam en compleet weg van kleine Brittney! Marco vertelde me later ook dat hij onderweg ontzettend veel bekijks had met haar en dat mensen zelfs met hun auto stopten om haar te kunnen bewonderen. Zelfs grote stoere kerels werden helemaal week bij het zien van Brittney! Ik kon niet wachten tot zaterdag dat ik ze allebei in mijn armen kon sluiten......en eindelijk was het dan zover. Met Bizkid samen ging ik op pad naar Schiphol en ik was nauwelijks de hal binnen gelopen of Marco kwam al op me af! Alles was zo vlot gegaan, zijn koffer kwam als 5e op de band, dus hij kon zo weg.

We zijn nu al gek op onze Brittney, onze meid uit de USA en wij hebben vertrouwen in de toekomst met haar. We want to express our thanks and gratitute to Diane and Fred Duane of Frerose Kennels for entrusting us with this beautiful lady, daughter of Ch. Frerose Good Will Hunter and Frerose Topaz.

hotel

Arnhem 2010

Brittney heeft HD A en is vrij van patella luxatie en erfelijke oogafwijkingen.