logo
DARIUS BRUCE VAN DOG'S MANSION

bruce-france (47K)

Bruce is onze eerste hond, en zoals reeds elders aangegeven, moest dit een Dobermann zijn. Marco had op internet naarstig gezochtnaar een fokker met een aanstaand nestje, want de Dober moest beslist nog voor augustus 2001 de staart gecoupeerd hebben. Het couperverbod op de oren bestond toen al, maar dat vonden we minder storend. We vonden een fokker, die een nestje verwachtte in mei van dat jaar, hetgeen ons heel goed uitkwam. Onze aanstaande hond zou uit een lijn van zeer uit de kluiten gewassen Dobers komen (Van Stevinhage) met een uitermate relaxt karakter; ook dat stond ons geweldig aan! We waren niet perse op zoek naar een hond die geschikt zou zijn voor pakwerk, of bewakingswerk ofzo. We vonden (en vinden nog steeds) het statige uiterlijk en het natuurlijke respect dat hij door zijn voorkomen afdwong reeds ruim voldoende. Op 9 mei 2001 werden de pups geboren, 9 in totaal. We konden uiteraard niet wachten om er eentje te mogen uitzoeken, want wij hadden na de fokker zelf eerste keus uit het nest. Na 4 weken zijn we gaan kijken, en wat een verrassing: ze waren nog zo klein!!! Ja, ook grote honden worden klein geboren. De puppies kwamen enthousiast uit de bijkeuken naar de woonkamer gerend en begonnen gelijk aan onze veters te trekken. Ik wist niet waar ik kijken moest, ze leken wel overal te zijn. Marco zat op de grond en één van de reutjes nestelde zich tussen zijn benen. Het leek alsof hij wilde zeggen: Hier hoor ik! We vonden het ook wel een heel mooi hondje en blik in zijn ogen was ook heel zachtaardig. Het was beslist: dit werd hem! We mochten hem het weekend van 1 juli ophalen, en aangezien dat ook onze trouwdatum is, was het dubbel feest voor ons. Thuis was alles reeds in orde gebracht voor de komst van de kleine pup: we hadden een giga-grote bench gekocht (op de groei uiteraard), een giga-grote rieten mand voor in de kamer, voerbakken, ligkussens, hondenlijnen cq halsbanden (voor door de week en op zondag, ja zo gek ben je met je eerste hond!), Marco had het trapgat naar de benedenverdieping helemaal puppy-proof gemaakt (want je zou toch niet willen dat-ie in dat grote gat kukelt....), en meters film om alle ontwikkelingen vast te kunnen leggen. Tijdens de autoreis van de fokker naar huis, heeft Bruce zich voorbeeldig gedragen. Onderweg zijn we nog even gestopt voor een kop koffie, en daar heeft hij keurig op de parkeerplaats zijn eerste plasje gedaan. Voor de rest heeft hij zich in mijn armen genesteld, en vond alles prima. De eerste nacht ver weg van zijn broerjes en zusjes was ook geen enkel probleem, nogmaals, hij paste zich prima aan aan de nieuwe situatie. Wij koesteren de herinnering dat hij zonder moeite onder de salontafel door kon lopen en dat hij het liefst op je schoot in een rolletje lag te slapen....... Dat kun je je nu helemaal niet meer voorstellen, nu hij een volwassen hond is van 45 kg met een schofthoogte van 74 cm! (hij is zéér uit de kluiten gewassen geworden, daar heeft de fokker niets te weinig over gezegd!). Soms denkt hij nog dat hij een klein hondje is, want hij probeert nog altijd op je schoot te kruipen! Helaas voor hem (maar ook voor ons) gaat dat niet meer zo gemakkelijk.........Bruce groeide voorspoedig op, hij kreeg last van zijn lange stelten, en struikelde maar al te vaak over zijn eigen poten. Voor zijn oren hun definitieve stand afhangend langs zijn wangen kregen, had het ene oor de neiging zich wat op te richten, wat een zeer komisch en lachwekkend resultaat gaf.

Met een maand of vier, bemerkten wij dat hij bij de oren wat lichtbehaarde plekken kreeg. Bij ons eerstvolgend bezoek aan de dokter, hebben wij zijn mening hierover gevraagd. Het resultaat van het afkrabsel was niet al te best: Demodex, ook wel puppyschurft genaamd. De fokker had ons hiervoor wel al gewaarschuwd, maar toch schrik je als het jouw hond treft. De remedie was hem dagelijks met een bepaalde shampoo wassen, dan zou de mijt wel doodgaan. Het kon echter niet voorkomen dat Bruce zijn voorhoofd helemaal kaal werd en zelfs opzwol! Het was wanstaltig om te zien, maar wij hadden met name medelijden met Bruce, want die voelde zich ook helemaal niet happy hierbij. Ik vond het vreselijk hem zo te zien lijden, ons eerste kleine hondje en dan al zo ziek. Ik kan me een moment herinneren, dat ik op het punt stond om naar mijn werk te gaan: ik zat hem net uitgebreid te knuffelen om hem voor te bereiden op mijn vertrek. Hij keek me echter met zo'n zielige blik aan, dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen hemalleen te laten. In tranen heb ik toen mijn werk opgebeld, dat ik ècht niet kon komen. Gelukkig had men alle begrip voor de situatie. Marco vond ons toen hij thuiskwam van het werk, samen liggend op een deken op de grond. Bruce was gewoon het meest happy als je bij hem was! Gelukkig sloegen de behandelingen met de speciale shampoo aan, en waren we na een maand of twee van de sores af. De kale plekken raakten weer behaard, en Bruce was weer happy. Eind oktober diende zich de tweede puppy aan, Brandon, onze eerste Shiba, en op de foto's van die periode kun je ook zien, dat Bruce helemaal hersteld was.

boys (39K)

We kregen onze handen vol aan die twee, want Bruce vond het best wel leuk een speelkameraadje erbij te hebben, alleen Brandon was wat mieterig uit gevalllen. Die vond dat aanvankelijk maar niets, zo'n grote zwarte hond, met van die grote dikke poten, die hem (al was dat speels bedoeld van Bruce) af en toe rake klappen gaf. We besloten het contact tussen die twee meer gefaseerd te laten verlopen: dat hield in dat ze wat vaker gescheiden los in huis mochten lopen, en alleen als Marco en ik er allebei bij waren samen los. Pas rond de Kerst van dat jaar vonden we ze voldoende aan elkaar gewaagd constant bij elkaar te zijn (slaapplaatsen bleven apart). We hebben in die periode ook heerlijke wandelingen in de sneeuw met ze gemaakt, vooral Brandon was daar dol op. Die schuimde het liefst met zijn neus door de sneeuw, zodat hij letterlijk tot over zijn oren met sneeuw bedekt was. Inmiddels hadden wij bericht gekregen dat het Shiba-pupje dat met Kerst bij Wilma geboren was, op 14 februari opgehaald kon worden. Wat geweldig: op Valentijnsdag, wat een cadeau! We maakten ons wel wat zorgen: zou de gewenningsperiode net zo moeizaam gaan als met Brandon? BonBon was zo mogelijk nog kleiner dan Brandon toen we haar kregen, het was tenslotte een teefje. Ze paste precies in Marco's hand.......ik was gelijk helemaal dol op haar! Maar we hoefden ons geen zorgen te maken, dat bleek al snel. BonBon had zoveel zelfvertrouwen en toonde absoluut geen angst voor niets en niemand, al gauw had ze de twee mannetjes waar ze die wilde: op hun knieën!

In maart hadden we samen met vrienden een midweek in één of ander park besproken. We hadden gevraagd voor twee huisjes naast elkaar, zodat we toch genoeg privacy hadden (onze vrienden hadden een kind van bijna twee en een 'Frenchie', en wij met onze drie honden, dat was wat veel van het goede in één huisje!). Het was de allereerste 'vakantie' met de honden, Marco's stelregel was immers: wij op vakantie, dan gaan de honden mee! Het was een heel georganiseer van te voren, want wat moest er niet allemaal mee: twee benches, voer, een zak met speeltjes voor de kids, voer- en waterbakken, kleedjes, en dan nog niet te spreken over wat je zelf allemaal mee moet nemen! We besloten de twee kleinere draadkooi benches van de Shiba's mee te nemen, op locatie konden Brandon en BonBon dan wel in één bench slapen, dan kon Bruce in die andere bench. Marco hield zich bezig met het inladen van de auto, waarbij de achterbak van de auto reeds volkomen in beslag werd genomen door de honden. Hij had dus alleen nog maar de beschikking over de achterbank en wat plaats achter de stoelen, en hij wilde er ook nog voor zorgen dat de bagage niet boven de hoedenplank uitstak, want anders had hij geen fatsoenlijk zicht naar achteren. Die maandag kon ik echter niet gelijk met de meute mee, ik had cursus in Eindhoven. Dus Marco stopte al onze persoonlijke spullen bij mij in de auto, zodat hij met voldoende zicht achter onze vrienden, Maurice en Lilianne, aan kon rijden naar het park. Li had aangeboden te koken die avond, zodat ik na de cursus gelijk kon aanschuiven. Prima geregeld, toch? Alles ging voorspoedig, ik kon het park dankzij de aanwijzingen van Marco goed vinden (ik ben niet zo'n ster in het vinden van voor mij vreemde locaties. Ik ben dan ook ontzettend dankbaar voor de uitvinding van GPS!). Eénmaal bij het huisje aangekomen (je mocht de auto voor de deur parkeren, dat was wel zo prettig), hebben we de spullen snel uitgeladen. Nog even met de hondjes geknuffeld, en hop, in de bench ermee, want we hadden honger. Marco was al met ze gaanwandelen en had hun ook al eten gegeven, dus in principe konden we rustig bij de buren gaan eten. Toch nog maar even overal de gordijnen dicht getrokken, dan zouden ze niet teveel afgeleid worden door allerlei vreemde bewegingen en mensen die langs liepen. Met name Bruce echter, was het niet zo met onze plannen eens, want toen wij weg gingen, zette hij een geluid op! Maar nee, je dacht op zijn minst dat hij gevild werd. Toch maar doorgestapt, en tegen elkaar zeg je dan: Woah, dat komt wel goed, terwijl je in jezelf denkt: Dat komt toch wel goed?? Enfin, Lilianne had heerlijk gekookt en we hadden een zeer genoeglijk samenzijn (glaasje wijn, flesje bier etc.). Rond een uur of negen besloten we dan toch maar naar 'hiernaast' te gaan, zodat we ook nog wat tijd met de woeffies konden doorbrengen. Met de zaklamp togen wij op pad, want het was pikkedonker buiten. We kregen echter de schrik van ons leven toen we bij de voordeur aankwamen, want het gordijn bewoog! Er waren toch geen mensen in ons huisje! Niets was minder waar, het was onze Bruce die zijn onderkomen in de geleende bench niet naar zijn zin had gevonden. Hij was compleet uitgebroken en de bench lag daar als een zielig hoopje. Maar aangezien hij verder niets had aangeraakt in het huisje (je kon wel merken dat meneer uitgebreid op de bank had gelegen) stelden we vast dat Bruce in ieder geval te vertrouwen was. Vanaf die tijd hoefde hij niet meer in de bench!

In de weken erna constateerden wij dat Bruce weer kale plekken kreeg; dit keer niet op zijn hoofd, maar met name op zijn achterpoten en in zijn nek. Het leek in niets op de symptomen van de vorige keer, dus wij zowel als de dokter dachten niet aan Demodex. De dokter schreef hem Predniderm voor en gaf hem injecties zodat hij zich weer wat beter ging voelen. Dat hielp altijd wel even, maar het hielp Bruce niet definitief van zijn problemen af. In mei van dat jaar gingen we 2 weken naar Frankrijk toe; we hadden een huis gehuurd richting de Vogezen, en de hondjes zouden uiteraard mee gaan. Bruce was er niet goed aan toe: zijn huid leek wel een grote ontsteking, en de kale plekken werden almaar groter. Met de dokter spraken we af dat we naar een huidspecialist zouden gaan. Hij liet ons kiezen tussen Utrecht en Oisterwijk, wij kozen uit praktische overwegingen (dichterbij) voor Oisterwijk. Onze eerste afspraak daar zou direct na onze vakantie zijn. Tijdens de vakantie ging het echter snel achteruit met Bruce: hij wilde niet meer zitten, dat deed hem klaarblijkelijk pijn. Gelukkig hadden we oude lakens meegenomen, waarop hij kon liggen, want dekens prikten hem teveel in zijn huid. Wandelen deed hij ook niet meer van harte, we bonden BonBon vaker vast aan zijn halsband, dan trok zij hem bij tijd en wijle voort...... Het was echt vreselijk om te zien, en uiteindelijk konden we het ook niet meer aanzien. Marco zag het helemaal niet meer zitten en we waren echt bang dat Bruce zijn eerste verjaardag niet zou halen. Na één week hebben we dus onze dierenarts gebeld (lang leve de mobiele telefoons!), of het niet verstandiger was naar huis te komen en de afspraak in Oisterwijk te vervroegen. Hij begreep uiteraard onze zorgen, maar adviseerde ons naar een franse dierenarts te gaan en hem om een injectie te vragen, waardoor Bruce zich weer wat beter zou voelen. De afspraak met Oisterwijk zou toch niet veel eerder kunnen, aangezien we de week erna al zouden gaan. Goed idee, maar hoe pak je zoiets aan: in het huisje lag wel een informatie map met allerlei nuttige informatie over de omgeving, maar natuurlijk geen nummer van een dierenarts uit de buurt. Het dorpje waar zij zaten was welgeteld één "café" rijk. Wij trokken onze stoute schoenen aan, en besloten daar te vragen of ze misschien een telefoongids hadden. Nou, ze hadden wel meer, namelijk een nummer van een dierenarts niet al te ver uit de buurt. Eerst natuurlijk gebeld, of we die middag nog terecht konden. Ja dat was geen probleem. Wij togen ernaartoe, gelukkig was het niet moeilijk te vinden. De arts schrok erg toen wij met Bruce naar binnenkwamen, dat was wel te merken. Nadat wij ons verhaal hadden gedaan, en hem hadden gevraagd om de desbetreffende injectie, deed hij daar verder helemaal niet moeilijk over. Integendeel, hij gaf ons zelfs Prednison tabletten mee, die hoefden wij niet te betalen, want die waren eigenlijk van zijn moeder geweest, maar die had ze niet meer nodig! (als je begrijpt wat ik bedoel!). Uiteraard konden wij daarna niet wachten om naar Oisterwijk te gaan. We hebben zo goed en zo kwaad als we konden nog van onze vakantie proberen te genieten, maar dat was niet gemakkelijk met een Bruce die zich zo duidelijk niet lekker voelde.

demodex-1 (49K) demodex-2 (51K) demodex-3 (48K)

Onze eerste afspraak in Oisterwijk kon dus niet vroeg genoeg komen. De dokter's eerste reactie toen ze Bruce zag, was:"O , dit is een hele zieke hond!" Ze was er ook gelijk van overtuigd dat dit ook weer Demodex betrof, ofschoon het er heel anders uitzag dan de eerste keer. Ze maakte wat afschraapsels, en al gauw was het duidelijk dat het inderdaad een zeer agressieve vorm van Demodex was. Natuurlijk was het wassen met die shampoo die we eerder gebruikt hadden dit maal geen optie, want praktisch 50% van zijn huid was aangetast en kaal. Zijn enige kans zou een medicijn zijn, dat oraal toegediend kon worden. We kregen Ivomec mee, elke dag moesten we Bruce een bepaalde dosering toedienen. Ook spraken we af voorlopig elke maand terug te komen voor controle, want ze wilde toch goed de vinger aan de pols houden voor wat betreft zijn herstel. We gingen naar huis met een bezwaard hart, want we wisten dat dit Bruce zijn laatste redmiddel was. Als dit niet aansloeg, dan zouden we hem moeten laten inslapen, want we wilden hem dan ook niet onnodig laten lijden. Maar gelukkig sloeg het medicijn aan, geleidelijk kwam zijn beharing terug, alleen een hardnekkige plek in zijn nek was moeilijk te genezen. Bijna een jaar lang hebben we dit volgehouden: elke dag zijn medicijn, elke maand naar Oisterwijk voor zijn check-up, maar het resultaat was er dan ook naar! Bruce zijn vacht was voor 98% terug, hij kon weer spelen en liggen en zitten zonder pijn, wat een genot was dat om te zien!

demodex-4 (42K) demodex-5 (42K)

In maart 2003 waren we met de Martins weer ergens in Brabant op een midweek en de vrijdag van die week zouden we nog even langs Oisterwijk rijden voor Bruce zijn maandelijkse controle. Op donderdagmiddag vroeg Marco mij of het mij was opgevallen dat Bruce moeite had met plassen. Nou was me dat niet gelijk opgevallen, maar ik was dan ook ´s ochtends vroeg met Bruce gaan wandelen en toen was het nog nauwelijks licht. Maar inderdaad, het plassen ging Bruce die middag niet goed af en huppekee, daar hingen we weer bij onze dierenarts aan de telefoon. Die raadde ons aan er gelijk melding van te maken als we de volgende dag in Oisterwijk zouden zijn, dan konden ze gelijk kijken wat er aan de hand was. Zo gezegd, zo gedaan. De volgende dag werd er niet meer gekeken naar Bruce zijn huid, het probleem van het niet kunnen plassen werd gelijk aangepakt. Eerst hebben ze hem gecatheteriseerd en daarna hebben ze een foto gemaakt, waaruit bleek dat hij last had van struviet in zijn blaas. Dit veroorzaakte verstoppingen in zijn urineleider, waardoor hij niet kon plassen. Gelukkig hoefde hij hiervoor niet geopereerd te worden, maar zou een dieet uitkomst kunnen bieden. In overleg met onze dierenarts hebben we Bruce zijn dieet aangepast en het leek goed te gaan. Echter, op mijn verjaardag in mei hadden we met vrienden een leuke wandeling door het Limburgse Heuvelland gepland en de honden gingen uiteraard mee. Bruce kon die middag weer niet plassen, ik dacht dat ik gek werd! Terwijl ik onze gasten moest entertainen uiteraard (daarvoor waren ze uitgenodigd), kon Marco met Bruce weer naar de dierenarts. Daar is hij opnieuw gecatheteriseerd, maar dit kon natuurlijk niet de oplossing zijn.
Na het weekend hebben we eens serieus met de dierenarts en zijn vrouw gesproken, wat konden we nu toch nog doen zodat Bruce definitief van dit probleem af zou komen. We besloten een afspraak te maken met een kliniek die gespecialiseerd was in dit soort zaken. Marco zou Bruce ´s ochtends brengen, helaas mocht hij er niet bij blijven, hij zou gebeld worden zodra Bruce opgehaald kon worden. ´s Middags belt Marco mij helemaal overstuur op: hij had Bruce opgehaald en de arts had een stoma bij hem aangelegd, zonder dit eerst met ons te overleggen! Ik wist niet wat ik hoorde, je brengt je hond weg in goed vertrouwen met het idee dat ze wellicht zijn blaas gaat leeghalen of zoiets, en dan krijg je je hond terug met een extra opening! Marco wist mij nog te vertellen dat de arts had gezegd, dat ze met de hele operatie zo danig dicht bij zijn scrotum was geweest, dat ze hem bijna gecastreerd zou hebben indien ze meer tijd had gehad! Nou dat was helemaal de limit, vonden wij. Dat doe je toch niet zonder overleg te plegen met de eigenaars! We waren er echt goed ziek van, met name omdat we dezelfde avond nog naar onze eigen dierenarts konden, omdat Bruce het buisje wat uit zijn nieuw aangelegde stoma kwam, verwijderd had. Onze arts legde uit wat de beweegredenen van de andere arts waren geweest, om deze drastische maatregel te nemen. Ze was namelijk van mening dat de hond aanleg voor struviet had, en het dus geen blijvende optie was hem constant te catheteriseren. Vandaar dat ze voor een stoma had gekozen. Achteraf gezien was dit ook wel de meest logische oplossing, maar wij hadden het toch op prijs gesteld, als dit op een normale manier én van te vóren met ons gecommuniceerd was. Nou ja, het leed was al geschied, Bruce kon met zijn nieuwe opening in ieder geval fatsoenlijk plassen. En zijn macho gedrag veranderde geenszins: het hief nog altijd zijn poot op om te plassen, ook al was dat niet meer nodig! De wond heelde voorspoedig, te voorspoedig eigenlijk, want het gat groeide helemaal dicht! Dit vroeg dus echt om drastische maatregelen. Bruce moest een stoma houden, dat was duidelijk. Maar blijkbaar moest hij daarvoor ook gecastreerd worden, omdat er anders eigenlijk niet voldoende ruimte was om een extra opening te creeren. Dus kwamen we overeen dat zij de castratie zouden uitvoeren en tegelijkertijd een nieuw stoma zouden aanleggen. Hopelijk was dit dan de laatste keer dat Bruce onder narcose moest. De operatie verliep voorspoedig, het herstel in principe ook, alleen is die kap die Bruce dragen moest, zodat hij niet aan zijn wond kon zitten, altijd een crime en slecht voor de meubels! Maar goed, het is inmiddels eind 2005 en Bruce kan nog altijd goed plassen en zijn huid ziet er nog altijd goed uit. Dus al met al heeft Bruce geen geweldige start gehad en is het nu een 'je-weet-wel hond', maar we zijn blij dat we volgehouden hebben, want we hebben aan Bruce werkelijk een fantastische kameraad! Laten we hopen dat hij nog lang bij ons zal zijn, want eerlijk gezegd, kunnen wij ons leven niet meer zonder hem voorstellen!

November 2010: vorig jaar na onze vakantie in Frankrijk werd het duidelijk dat er iets niet goed was met Bruce: hij had tot 2x toe de nacht niet droog gehouden, iets wat totáál niet bij hem paste. Bij thuiskomst uiteraard gelijk de dokter geconsulteerd en die heeft hem in eerste instantie behandeld voor een blaasontsteking. Echter, daarna wilde Bruce niet goed eten en dat was aanleiding om hem wat uitgebreider te testen en toen bleek dat Bruce serieuze nierproblemen had. Dit was natuurlijk niet goed. We wisten uiteraard dat Bruce niet het eeuwige leven zou hebben, maar dit bracht zijn sterfelijkheid wel heel dicht bij ons. We hebben een goed gesprek met onze dierenarts gehad en gelukkig begreep hij volkomen dat wij alles voor Bruce wilden doen dat op het gebied van medicijnen, voer etc. lag, maar dat wij hem niet wilden onderwerpen aan zware operaties of zo, gezien Bruce zijn geschiedenis. Dus Bruce ging op een speciaal nier-dieet, lekkere maar ongezonde dingen waren voor hem voortaan taboe. Het leek een poos goed te gaan, maar begin van dit jaar begon hij toch ernstig te vermageren. Er waren ook regelmatig perioden dat hij niet wilde eten en dan moesten we hem met lekkere dingetjes lokken toch wat voedingstoffen binnen te krijgen. Uiteindelijk hebben we besloten dat het belangrijkste was dat Bruce op gewicht bleef en als dat betekende dat hij soms wat moest zondigen, dan was dat maar zo. Tenslotte wilde we hem een leuk leven geven en niet een leven vol restricties, die had hij al genoeg gehad. Hij is mee geweest naar Denemarken en hij heeft daar als een dartel veulen in de duinen gestruind, tot hij ging liggen van de spierpijn! Hij heeft zijn negende verjaardag nog gevierd temidden van de Shiba's en ons. En hij heeft Bonjasky, onze Rhodesian Ridgeback, nog precies 8 weken meegemaakt.....Sinds een week of drie was het weer helemaal mis met Bruce, hij at slecht en zelfs voor de lekkerste hapjes haalde hij zijn neus op. Tijdens zijn laatste artsenbezoek voor zijn jaarlijkse vaccinatie woog hij nog maar 31 kg, terijl hij in zijn top dagen wel 45 kg heeft gewogen! Dat was wel aan de zware kant, dus toen hebben we hem bewust wat op dieet gezet vanwege zijn botten, maar 38-39 kg mocht hij toch wel wegen, het was tenslotte een grote jongen! Maar met 31 kg was hij werkelijk vel over been, bij zijn bekken begonnen de botten behoorlijk uit te steken, een vreselijk gezicht. Vrijdag 30 oktober heb ik maar weer met de doc gebeld om te zeggen dat het echt niet goed met hem ging. We kregen nog wat astronauten voeding mee, misschien dat het zijn eetlust nog wat zou opwekken. Afgelopen weekend waren Ans en Wout bij ons en natuurlijk is Bruce door hun uitgebreid geknuffeld, ze hielden er rekening mee dat dit wellicht de laatste keer zou zijn dat ze hem zouden meemaken. Op zondag zijn we nog met ons allen naar ons bos geweest en Bruce leek weer een beetje op te leven! Hij heeft gesnuffeld en gedaan, maar weer thuis krulde hij zich op op de bank en daar is hij niet meer vanaf gekomen. Maandag 1 november heeft hij nog heerlijk tegen Youri, het zoontje van vrienden van ons die een dagje bij ons doorbracht, aangelegen en 's avonds hebben we Bruce meegenomen naar onze slaapkamer. Die nacht heeft hij tussen ons in bij ons op bed gelegen. Dinsdagochtend 2 november was het echt mis: na de ochtendwandeling vertelde Marco hoe hij Bruce bijna naar huis heeft moeten slépen, Bruce had er geen zin meer in! Ook wilde hij niet meer drinken, het was voor ons een teken dat hij het aan het opgeven was. We hebben toen elkaar aangekeken en tegen elkaar gezegd dat dit het moment was waar we voor gevreesd hadden, maar dat we nu toch aan het welzijn van Bruce moesten denken. Dus ik nam de telefoon en belde de doc. We maakten een afspraak voor die middag en om half twee is Bruce heel vredig ingeslapen. Een moeilijk moment voor ons, maar wij zijn ervan overtuigd dat het goed voor Bruce was. Zoals Bruce was er geen tweede en zal er ook nooit meer komen. Door zijn hele ontwikkeling was het zo'n bijzondere en relaxte Dobermann geworden, dat houd je niet voor mogelijk. Hij zal altijd een bijzonder plekje in ons hart houden. Bruce is negen en een half jaar oud geworden.

kop-bruce (34K)