logo
BUSHIDO'S LAATSTE VAKANTIE MET DE CLAN

In 2008 zijn we tot het besef gekomen dat we onze roedel moesten gaan inperken, om plaats te kunnen maken voor de nieuwe generaties. In het voorjaar hebben we derhalve via onze website kenbaar gemaakt, dat twee Shiba reutjes uit ons eerste nest wel naar een nieuw thuis mochten. Niet lang daarna (eind mei) nam de familie Schoonderwoerd uit Nieuw Vennep contact met ons op, ze hadden wel interessen in Bushido, omdat hij ook goed met kleine kinderen kon omgaan. De volgende dag zijn ze helemaal naar het zuiden afgedaald om met Bushido en ons kennis te maken, en die kennismaking verliep voortreffelijk! Ik was met name onder de indruk van de manier waarop hun 10 jarig zoontje met Bushido omging, heel ferm, dat zie je niet gauw bij een kind. Nadat we de vragen van de familie zo goed mogelijk hadden beantwoord, en wij inmiddels hadden gezien hoe de interactie tussen hun en Bushido verliep, hebben we besloten Bush na onze vakantie naar Nieuw Vennep te brengen. Ik wilde zelf toch eigenlijk ook wel zien waar hij terecht zou komen.

Ondanks het feit dat we dit allemaal zelf in gang hadden gezet, had ik toch wel moeite met het idee dat Bushido ons na drie-en-een-half jaar zou gaan verlaten…. Hij is zo'n vreselijk lekkere knuffel en ik zou hem beslist gaan missen…. Maar het goede gevoel dat de familie Schoonderwoerd ons gaf en het feit dat we nog één keer met zijn allen op vakantie zouden gaan, maakte veel goed. Ik nam me voor veel van hem en de anderen te genieten, zolang het nog kon!

Op 21 juni vertrokken we, zoals inmiddels gebruikelijk, met de hele beestenbende naar ons vakantie adres in de Morvan, bij Betty en Fred Mercey (van take your dogs on holidays!). Dit keer met twéé auto's, Marco's Dodge is weliswaar groot genoeg om alles in te kunnen laden, maar het verleden had ons twee dingen geleerd: 1] de Dodge was niet zo zuinig om mee rond te touren in deze omgeving en 2] sommige plaatsjes waren niet zo toegankelijk voor een Dodge Pick Up! Dus nadat we de hondjes verdeeld hadden (Bruce, onze Dobermann, BonBon en Buddha bij Marco in de laadbak in een bench. Bickel, Blixem en Barbie bij Marco in de kabine. Babette, Brandon en Bushido kregen bij mij in de auto een plekje.), reed ik in mijn Knorrie achter Marco aan tot net over de franse grens, daarna kon ik het met mijn navi zelf wel helemaal vinden (dat ik een totáál andere route heb gevolgd dan Marco en ook meer dan drie kwartier later op bestemming aankwam had niets met mijn rijkunsten te maken, als wel met het feit dat mijn navi de bestemming 'Les Blancs' niet kende.). Ik was maar wat trots op mezelf toen ik uiteindelijk om 16.45 uur het terrein opreed. Marco's auto was al praktisch helemaal uitgeladen en samen hadden we Knorrie ook zo leeg. Het was warm in de Morvan, de thermometer wees 27 graden aan, de eerste mooie zomerdag van het jaar, volgens Betty. Kwam dat even goed uit! De hondjes waren door het dolle: 1500 m2 om in te ravotten, te ontdekken en gek te doen. Die avond hadden ze al wat kilometers neergelegd op franse bodem. Maar na het avondeten was het toch snel afgelopen, het was tenslotte een enerverende dag geweest en zo kwam het dat de hele family die zaterdagavond al met de kippen op stok ging. Om de volgende ochtend om half 6 buiten van het ochtendgloren te kunnen genieten, kopje koffie, ontbijtje, wat wil je nog meer……….

Die ochtend zijn we ook nog gauw naar de ATAC in Avallon geweest (die is nl op zondagochtend open van 09.00 - 12.30 uur) om alvast wat inkopen te doen. De grote inkopen zouden we bij de Auchan later die week nog wel doen. 's Middags heerlijk in de tuin genieten van de capriolen van de Shiba's en Bruce liet zich zowaar tot een achtervolging verleiden! Marco wilde van buiten de luiken van ons slaapkamerraam dicht doen, zodat we 's nachts het raam open konden houden zonder ongedierte naar binnen te krijgen. Hij kreeg de schrik van zijn leven, want achter de luiken hadden zich twee vleermuizen verschanst, die luid krijsend een veiliger onderkomen opzochten. Ook hebben we de parasol van onder de bomen naar het gezellige bistro-zitje bij de voordeur verplaatst. Het is ons geliefd plekje om koffie te drinken of zomaar wat te lezen, en mocht zich toch een klein buitje aandienen, dan kun je onder de parasol mooi blijven zitten! Bij het opendoen van de parasol, viel ook hier een klein vleermuisje naar beneden! (een teken dat die parasol niet veel gebruikt is geweest) Heel omzichtig hebben we het beestje naar de bomen geleid, waar hij verder kon hangen. Toen we een paar uur later keken, was hij er niet meer, had zich waarschijnlijk al een beter plekje uitgezocht.

De eerste dagen hebben we niet veel gedaan: lekker geluierd en gelezen (ik had elke dag wel weer een boek uit, Marco doet wat langer over een boek, maar hij zegt dat hij ook elke letter leest. Ik kan een boek gerust een tweede keer lezen, en denken: hé, dit herken ik niet van de vorige keer!), met de hondjes gespeeld, tukkies gedaan, op woensdagochtend eindeloos op de bakker gewacht die niet kwam, alle negen honden behandeld tegen teken, vlooien, parasieten etc., een vos!!!! zien oversteken op het veld aangrenzend aan onze tuin (ja het was echt een vos, Marco heeft hem ook gezien, ik herkende hem aan zijn kleur, Shiba-achtig, en hij was te groot om een kat te zijn!), de vlucht van de buizerds volgen in de lucht, wat keuvelen met Betty, slapen, eten, drinken (niet noodzakelijkerwijs in die volgorde). Op vrijdagochtend waren we alweer vroeg uit de veren, want die ochtend zouden we naar Auxerre rijden, naar de hypermarché Cora. Nou is Auxerre dik vijf kwartier rijden van Les Blancs, en we wisten dat het ergens op de rondweg rond Auxerre op een industrieterrein gelegen was. Maar de bewegwijzering van die fransozen is niet je van het, want op het ene moment zeggen ze nog 'Cora á 5 min.' en het volgende moment rijd je je suf op een industrieterrein en geen Cora te vinden! Nou ja, dan maar naar een Intermarché, ook leuk, en terug naar huis. Het was sowieso al een hele verandering ten opzichte van vorige jaren, toen bewaarden we dit soort uitstapjes tot de laatste week van onze vakantie. Nu gebeurde het toch al in de éérste week…… Inmiddels waren we alweer meer dan een week op vakantie en we kregen in de gaten dat de bakker op vakantie was, dus daar hoefden we op woensdag- en zaterdagochtend niet meer op te wachten! Het mooie weer bleef aanhouden en het was een genot om te zien hoe de hondjes zich vermaakten:

Bruce voelde zich jááren jonger, hij dartelde in het rond, viel speels uit naar de kleintjes en liet zich keer op keer verleiden tot een achtervolging. Dat hij niet meer zo jong was, was te merken aan het feit dat hij na een paar dagen tekenen vertoonde van spierpijn, tja die gewrichten waren toch niet meer zo soepel…. 's Avonds na het eten plofte hij op de bank neer en zaagde een bos om.

Brandon was helemaal happy, hij struinde het terrein af naar gaten in de omrastering (die er dit keer gelukkig niet waren!), liep ook constant achter Bruce aan en liet geen mogelijkheid onbenut om eens flink op Bruce te gaan 'rijden'! Dat deed hij vorig jaar ook al graag, en nu werd het helemaal een treintje, want Bushido klom dan weer op Bran! Nou ja, homoliefde schijnt in de dierenwereld ook heel normaal te zijn…. BonBon liet zich eindeloos bruinen in de zon, het liefst lag ze in het gras bij het bankje midden in de tuin, dan had ze een goed overzicht over het hele terrein. Het is en blijft een baasje. Als er een balletje opgegooid werd, was ze onvermoeibaar, maar het liefst lag ze te luieren.

Bushido was ook helemaal in zijn element, die legde wat kilometers af. Zo aanhankelijk en knuffelig als hij thuis was, zo onafhankelijk toonde hij zich nu: hij luisterde slecht, ging constant zijn neus achterna, er was ook zoveel te ontdekken! Elkaar achterna zitten, in elkaars poten bijten, ja dat was leuk. Touwtje trekken met één van de meiden, met het balletje spelen, gaten graven, yeah! Af en toe ruzie zoeken met halfbroer Bickel, dat hoorde er bij.

Babette was wat meer op zichzelf, wat dat betreft lijkt ze op haar moeder. Uitrusten deed ze het liefst op het stenen plateau, dicht bij de baasjes. Ze moest ook altijd even op mijn schoot zitten, als we onze ochtend koffie aan het genieten waren. Soms liet ze zich verleiden tot een fikse achtervolging. Als ze zelf een spelletje wilde beginnen, dan ging ze in het gras liggen en begon ze één van de andere Shiba's (meestal Barbie of Bickel, haar vriendje) te 'fixeren', zoals wij dat noemen. De andere hond komt dan langzaam dichterbij en zodra hij dichtbij genoeg genaderd was, dan viel ze naar hem uit en begon de achtervolging! Geweldig om te zien, puur natuur. Buddha was buiten niet te houden, die rende af en aan, die vergat soms om te eten! Zo druk had hij het met alles te controleren en te onderzoeken. Als Betty met haar honden in het aangrenzende speelterrein was, dan was Buddha zo enthousiast dat we wel eens bang waren dat hij óver het twee meter hoge hek zou springen! Gelukkig was er nog een soort niemandslandzone tussen de twee tuinen, dat hebben Betty en Fred wel goed aangepakt, maar het zal je toch maar gebeuren. Barbie was, zoals altijd, zo gek als een deur. Vanaf het moment dat je haar 's ochtends om half zeven de tuin inliet tot het moment dat we haar (voor haar eigen bestwil, anders zou ze maar doorgaan) weer naar binnen riepen, was ze aan één stuk bezig: rennen, gek doen, de anderen uitdagen, plagen, met een touw in haar bek, of een half versleten voetbal, het maakte eigenlijk niet uit, ze was altijd in de weer. Als we niet alle honden in het vizier hadden, dan riepen we ze bij ons, gewoon om te zien, waar ze uithingen. Barbie en Brandon kwamen dan meestal uit de verste uithoeken van de tuin te voorschijn, allebei altijd met een big smile op hun gezicht! Ook 's avonds na het eten, was het altijd Barbie die nog de tuin in wilde: gewoon om nog een rondje te kunnen rennen, maf beest, ze kon er maar geen genoeg van krijgen.

Bickel is een geval apart: hoe vervelend hij de autoreis ook vindt (hij wordt altijd wagenziek. Ondanks de primatour op de heenweg, had hij toch weer gekotst. Gelukkig zat hij bij Marco in de auto en niet bij mij, haha. Op de terugweg krijgt hij weer een slaappil, dat werkt toch beter.), eenmaal op plaats van bestemming is hij helemaal happy. Hij springt en doet alsof hij niks weegt, en ook bij het achtervolgen is hij beslist niet de sloomste! Eén keer hebben we gelachen, Bushido stormde op Bickel af en raakte hem frontaal op de borst. Maar Bickel is zo massief, die week nog geen millimeter van zijn plek of knipperde maar met zijn ogen! Je zag hem alleen denken: waar ben jij nou helemaal mee bezig? Wel helemaal goed bij je hoofd? En het leuke van Bickel is dat hij altijd naar je toe komt als je roept. En ook als je niet op hem roept, maar op een andere hond, dan komt hij ook. Kortom, hij komt ALTIJD!

Blixem amuseerde zich prima met haar speelkameraadjes Barbie, Bushido en Bickel. Babette liet zich niet altijd even gauw verleiden en grauwde dan naar haar, maar dat deerde Blix niet. Maar ook zij is een dochter van haar moeder en vond het ook heerlijk om bij tijd en wijle gewoon lekker in de zon te liggen bruinen. En dol als ze is op Marco, vond ze het ook helemaal geweldig om bij hem in de hangmat te springen (ook als Marco sliep en dat vond hij dan toch wel minder, gezien zijn uitlatingen op dat moment….). Maar het was werkelijk een genot om te zien, hoe de hondjes ook vakantie leken te hebben.

Maar aan alle mooie dingen komt een eind en zo ook aan deze vakantie. Drie weken waren omgevlógen. Het was een vakantie zonder wanklanken, heerlijk relaxen, knuffelen met de hondjes, genieten van elkaar. 2008 is zo'n hectisch jaar voor ons gebleken, het was goed dat we dit rustpunt hadden. Marco's vele reizen hadden mij ervan weerhouden shows te doen en dit hadden we allebei ook gewoon nodig om een beetje bij te komen. We konden toen nog niet bevroeden wat ons nog allemaal te wachten zou staan. Maar, één ding tegelijk: we moesten eerst nog naar huis en daarna zouden we Bushido naar Nieuw Vennep brengen.

Dit keer hoefden wij niet in de regen de auto in te laden (bij ons allereerste verblijf in de Morvan was het werkelijk beestenweer op de dag dat we moesten vertrekken, dat was met name niet leuk voor Marco, want die moest de auto inladen!) en namen wij het mooie weer mee terug naar Limburg.

En zo eindigt het verhaal van Bushido's laatste vakantie met de clan. Dat het tevens Buddha's laatste vakantie met de clan zou zijn, wisten we toen nog niet. Begin 2009 nam de familie Dijkshoorn uit Heerhugowaard contact met ons op: ze hadden interesse in Buddha! Inmiddels woont Buddha al geruime tijd in HHW en ook dat is een goede match.

Binnenkort vertrekken we alweer naar de Morvan (zo lang het nog kan en Betty en Fred niet weer terug verhuisd zijn naar Nederland)…….in een jaar kan zo oneindig veel gebeuren! Aan uitbreiding van de clan zijn we nog niet echt toegekomen, maar we hebben inmiddels wel de ruimte gecreëerd die we voor ogen hadden. Het valt niet mee afscheid te nemen van huisgenoten die je geboren hebt zien worden, met de hand hebt gevoerd, geknuffeld, gekoesterd, lief hebt…..En ondanks het feit dat je het besluit afstand te doen van bepaalde vriendjes weloverwogen hebt genomen, ondanks het feit dat je selectief bent en de best mogelijke match tussen mens en hond probeert te kiezen, ondanks het feit dat je weet dat de hond beter af zal zijn (niet méér geliefd, dat kan niet, maar de aandacht die zo'n hond krijgt bij een familie waar hij alleen-hond is, kunnen wij met een roedel honden niet evenaren!), kun je niet voorkomen dat het afscheid zwáár valt……… en je twijfelt of je wel de juiste beslissing hebt genomen. Maar als dan de foto's binnenkomen en de verhalen van de families over hoe goed het gaat en hoe blij ze zijn met hun nieuwe huiskameraad, maakt dat alles weer goed en verdwijnt de twijfel als sneeuw voor de zon!