logo
HOE HET ALLEMAAL GEKOMEN IS

Wij zijn Marco en Nancy van Rattingen-Schenkhuizen en sinds 2001 hebben wij honden. Marco en ik houden erg veel van reizen en hebben in de jaren dat we elkaar nu kennen al veel van de wereld gezien. Met name Azië (Thailand, Maleisië, Maleisisch Borneo) en Midden- en Zuidamerika (Mexico, Guatemala, Belize, Honduras, Peru, Bolivia, Chili) hebben ons zeer geboeid, door het grote wisselende aanbod van cultuur en natuur. Onze laatste grote reis was naar Nieuw-Zeeland, in de periode van december 2000-januari 2001 en doordat we samen maar ook afzonderlijk van elkaar al zoveel van de wereld hadden gezien (voordat ik Marco leerde kennen had ik de landen Indonesië, de Verenigde Staten [Californië, Arizona, Nevada], Egypte en Australië bezocht, en dit nog afgezien van de ' normale' tripjes binnen Europa. Marco is voor zIjn werk naar Canada, Maleisië en China geweest, waar hij ook daadwerkelijk iets van de omgeving heeft kunnen zien), hadden we na onze terugkeer vanuit Nieuw-Zeeland een bepaald verzadigd gevoel. Het verlangen naar een meer huiselijk leven stak de kop op, temeer daar we het jaar ervoor in september waren verhuisd naar Valkenburg ad Geul, naar een huisje met uitzicht over boerderijen en wandelgebieden en natuurschoon op loopafstand. Het leent zich perfect voor het maken van lange en minder lange wandelingen, naar gelang je behoefte op dat moment is. Ook was de locatie van het huis voldoende dicht bij ons beider werk, zodat we in ieder geval elke dag tussen de middag naar huis zouden kunnen. Dat was namelijk wel een voorwaarde die we onszelf hadden gesteld, dat als er een hond zou komen, die in ieder geval niet de hele dag alleen thuis zou mogen zijn. Eenieder moet dat voor zichzelf bepalen, natuurlijk, maar voor ons is dat altijd een belemmering geweest om een hond aan te schaffen. Ook stond voor ons vanaf het begin af aan vast en Marco was en is daar nog veel stelliger in dan ik, dat in geval van vakantie de hond gewoon mee zou gaan. Een hondenpension was geen optie. Dit heeft niets te maken met de kwaliteit van hondenpensions, want ik ben ervan overtuigd dat er zeer goede pensions bij zijn, die werkelijk er alles aan doen om het de logées zo aangenaam mogelijk te maken, maar wij hebben gewoon de stelregel: of de hond kan mee of we gaan niet. Dit hield automatisch in dat verre reizen (met het vliegtuig) er voorlopig niet meer in zaten, maar aangezien we daar toch al een beetje moe van waren, was dat geen probleem.

Dus het besluit was genomen, nu nog een hond! Voor Marco was het heel simpel: hij wilde een Dobermann. Dit ras is voor hem altijd al de ultieme hondensoort geweest, dus.... Een betere kameraad kon ik me niet voorstellen, hield hij me voor. Eerlijk gezegd was ik daar in het begin niet zo blij mee. Ik was niet, zoals Marco, van huis uit gewend aan het hebben van een huisdier. Wij waren thuis met 6 kinderen, en mijn moeder heeft het houden van huisdieren in Nederland altijd geweerd, omdat het verzorgen van het huisdier naar alle waarschijnlijkheid op haar terecht zou komen. Klaarblijkelijk had ze die ervaring al in Indonesië opgedaan, het land waar mijn ouders en mijn broers en zussen geboren en getogen zijn. Ik ben als jongste kind en nakomertje in Nederland geboren. Bij ons in Indonesië waren de honden altijd buiten op het erf, hetgeen in Nederland in ons kleine rijtjeshuis niet mogelijk was. En een huisdier, ongeacht welke soort, in huis nemen waar al 8 mensen woonden, was dus blijkbaar ook geen optie. Pas dit jaar heb ik begrepen dat mijn vader, die helaas al gestorven is, een beetje bang was voor honden, dus dat zal ook wel de hoofdreden zijn geweest, dat we in Nederland er nooit meer eentje hebben aangeschaft. Maar goed, daar zat ik dus met mijn wens een hond te hebben, absoluut geen ervaring in het hebben van een hond en mijn partner die persé een Dobermann wilde. Dat was voor mij een harde dobber, want ik wist niet of ik de Dober wel de baas zou kunnen. Marco had echter alle vertrouwen in mij, hij zei:"Jij kunt dat!" en aangezien ik ook wel erg veel vertrouwen in Marco heb, heb ik me toen bij zijn wens aangesloten. Hij is gelijk op internet gaan zoeken naar fokkers, want voor hem stond vast dat er nog voor het eind van de zomer een Dober in huis was, want per augustus 2001 werd het coupeerverbod voor de staarten van kracht (de oren couperen was al verboden).

In de tussentijd rijpte bij mij het idee dat ik eigenlijk wel een kleinere hondensoort ernaast wilde hebben, een hondje voor mijzelf. Want de Dober zou uiteindelijk wel naar mij luisteren, maar het zou Marco' s hond zijn. Maar wat voor hond zou ik dan willen? We hadden ooit wel eens gedacht over een Jack Russel, zo'n kortbenige body-builder. Ik besloot er de hondenencyclopedie op na te slaan, pagina voor pagina heb ik me door alle hondenrassen geworsteld, met hun uiterlijke kenmerken en karaktereigenschappen. Ik kwam hondenrassen tegen waarvan ik nog nooit eerder gehoord had, ik vergeleek verschillende encyclopediën met elkaar (de omschrijvingen verschillen nogal per boek, en zeker ook de afbeeldingen van de hond geven je niet altijd een duidelijk beeld over wat voor soort hond ze het nu eigenlijk hebben). Inmiddels kon de ik de hondenrassen wel dromen en op een dag zei ik tegen Marco:"Wat vind je van deze?" Ik liet hem een afbeelding zien van een Shiba Inu (nog nooit van gehoord, laat staan dat ik er al één in het echt had gezien!). Het is een japans ras en het meest leek hij nog op een poolhondje (dikke vacht, krulstaart, recht opstaande oortjes) met een roodbruine kleur. Schofthoogte circa 40 cm (kniehoog zoals ik altijd zeg, maar dat is een beetje verraderlijk aangezien ik maar 1.52 m ben, dus men is altijd geneigd om te vragen:"Jouw kniehoogte of de mijne?"), een aangenaam formaat; donkere alerte oogjes een beetje schuinstaand, maar vooral een prettig karakter. Niet te wild, hield toch van actie, blaft niet veel, kortom mij stond het wel aan. Ook Marco stond er heel positief tegenover, dus dat was mooi meegenomen! Maar ik was niet van plan een hond aan te schaffen die ik nog nooit in het echt had gezien, hoe pak je zoiets aan? Toevallig had ik in één van de hondenmagazines die ons land rijk is gelezen, dat er later die maand een hondenshow in Eindhoven gehouden zou worden. Dus wij daarnaartoe. Gelukkig zagen we in het boekje dat er inderdaad een aantal Shiba's geshowed zouden worden. Nieuwsgierig gingen we naar hen op zoek. Eénmaal gevonden werden we helemaal enthousiast: ze waren nog veel mooier en leuker dan op de plaatjes! We raakten in gesprek met een fokker (Wilma van der Meer van Mara Shimas) die ons voor een bezoek uitnodigde. En dat was het begin van onze Shiba-manie.

Bij Wilma kwamen we op de lijst te staan, want uiteraard waren er meer gegadigden. Ze kon ons nog niet zeggen wanneer wij aan de beurt zouden zijn, want dat hing van onze voorkeur af en het aantal pups wat geboren zou worden. We gaven ons op voor een rode reu (want wij waren helemaal weg van Katsu, haar rode kampioens reu) en als tweede keus een sesam reu. De zomer ging voorbij en we hoorden niets. Inmiddels was al wel de Doberman aangeschaft, de mochten wij op 1 juli (toevallig onze trouwdatum) op gaan halen. Dat was een feest! Het poepie kon nog gewoon onder de salon tafel doorlopen, en dat terwijl we wisten dat hij een flink uit de kluiten gewassen Dobermann zou worden (Dobers uit de lijn van Stevinhage zijn altijd een beetje groter/forser dan de rasstandaard voorschrijft, is ons verteld.). We noemden hem Bruce, naar Bruce Lee, en Bruce was de schattigste puppy die ik me kon voorstellen. Ik kon me ook niet voorstellen ooit bang voor hem te zijn, want ook al zou hij natuurlijk groot worden, het was gelijk al zo duidelijk dat er geen greintje kwaad in hem zat en hij was ook zo vol vertrouwen naar ons toe, dat ik gelijk al mijn vooroordelen over 'grote zwarte honden' overboord gooide.

Ondertussen zat Marco niet stil en surfte het internet af naar Shiba informatie. Half oktober meldde hij me vol enthousiasme dat hij een fokker had gevonden die momenteel een nest van 5 puppies had in de volgende samenstelling: rood 1 teefje, black en tan 1 teefje / 1 reu en rood-sesam ook 1 teefje /1 reu! Dus onze keus zat erbij! Hij was al zo vrij geweest om contact op te nemen en had al een afspraak gemaakt om te komen kijken! O mijn hemel, wat spannend, want de indruk werd gewekt dat we hem zo mee konden nemen. En inderdaad, eind oktober gingen we hem bekijken en die avond had ik mijn eerste Shiba thuis! Het was een impuls aankoop, want ik stond bij Wilma op de lijst, maar het wachten viel me zo zwaar dat ik voor dit hondje ben gezwicht. We noemden hem Brandon, naar de zoon van Bruce Lee en ook hem hebben wij gelijk in ons hart gesloten. Het was wel een beetje een mietje in het begin, zeker als je hem vergeleek met Bruce die voor niets en niemand bang was, en met name voor zichzelf heel hard was (no pain). Brandon was duidelijk uit ander hout gesneden, maar we kwamen er al snel achter dat hij een groot acteur was! Vooral bij mij had hij al snel in de gaten dat ik wat gevoeliger was voor het feit dat hij pijn had, of dat ik hem eerder op schoot trok om te troosten...ja hij wist goed mijn aandacht te trekken, totdat ik in de gaten kreeg, dat hij me gewoon bespeelde! Hij kon echt heel zielig piepen, terwijl er niets aan de hand was. Bij Marco deed hij dat niet, maar wel bij mij. Het was voor mij echt een hele ervaring om mee te maken dat een hond wat dat betreft net een kind is, en dondersgoed in de gaten heeft bij wie het wat kan maken.

boys brandonneke

Inmiddels had ik voor mezelf nu wel een soort van probleem gecreëerd, door een hondje aan te schaffen bij een andere fokker. Nu ben ik de persoon er niet naar een afspraak niet na te komen. Dus polste ik Marco voorzichtig hoe hij erover dacht, als ik mijn afspraak met Wilma iets aanpaste: geen reu, maar een teefje....... Waar er twee honden zijn, kan toch ook nog wel een derde bij? Marco, die inmiddels ook dol was op Brandon, deed er verder helemaal niet moeilijk over, dus zogezegd, zogedaan. Ook Wilma reageerde helemaal niet moeilijk, alleen wist ze nog steeds niet wanneer ik aan de beurt zou zijn voor een rood teefje. Totdat ik op eerste Kerstdag dat jaar een telefoontje kreeg van Wilma: Maku was op Kerstavond bevallen van 4 puppies, 2 reutjes en 2 teefjes. De vader was Katsu (mijn favoriet) en Wilma had nog nooit een nest gehad waarvan de puppies zo mooi egaal rood waren. En één teefje was voor mij! Mijn Kerst kon niet meer stuk! En op 14 februari (Valentijnsdag) mochten wij de kleine meid gaan ophalen, wat was ze schattig! Ze was zo klein, ze paste bij Marco precies in zijn hand! We noemden haar BonBon, om in de traditie die we waren gestart (hondennamen beginnend met een B) te blijven. En zo is het gekomen dat we binnen één jaar tijd van geen hond naar drie honden zijn gegaan.

bonbonneke