logo

ONS EERSTE NEST

We speelden al langer met het idee een nestje te fokken met Brandon en BonBon als ouders, we waren alleen nog aan het kijken wanneer dit het beste uit zou komen. BonBon moest eigenlijk nooit zoveel van Brandon hebben, voor haar was Bruce, onze Dober, de 'man' in huis. Echter, om gezondsheidsredenen hebben wij Bruce in de zomer van 2004 moeten laten castreren om ruimte te maken voor een stoma. Dit veranderde de rangorde binnen de roedel aanzienlijk, al was dat aanvankelijk nog niet zo duidelijk! BonBon was niet gediend van de attenties van Brandon, en wij hadden de hoop op een match al bijna opgegegeven, tot een avond begin oktober. Marco was net op pad met Bridget en Bruce (onze twee Dobers) voor een wandelingetje, toen het gebeurde op ons terras! Marco heeft acuut zijn wandelingetje afgebroken, want het gegil van de Shiba's draagt heel ver over de velden, en hij wist toen nog niet wat er precies aan de hand was. Ik was die avond helaas niet thuis, maar kreeg het hele verhaal uiteraard in geuren en kleuren te horen: hoe ze vastgeklonken zaten, hoe Marco wel 20 minuten op zijn hurken erbij heeft gezeten, want BonBon liep in enthousiasme van de ene kant van het terras naar de andere, met Brandon achter haar aan, aan haar vast! Ik vond het natuurlijk erg jammer dat ik er niet bij was geweest, maar gelukkig voor mij kreeg ik de volgende avond een herkansing! Nee maar, wat een spektakel! En nu maar hopen dat het had gepakt. We hielden BonBon de aankomende weken goed in de gaten, hopend op een teken dat ze zwanger zou zijn. Onze dierenarts zou een zwangerschapstest bij haar doen 26 dagen na de vermeende conceptie (6 en 7 oktober), dan zouden we het zeker weten. Maandag 1 november was het zover, we waren net terug van een weekje Ardennen met mijn broer en zijn vrouw en de honden. We dachten wel aan Bonnie te kunnen zien dat ze wat dikker was geworden, maar dat kon natuurlijk ook onze verbeelding zijn. 's Avonds op het spreekuur nam de dokter een bloedmonstertje van haar af en nu was het 15 minuten wachten op het verlossende streepje. Maar het kwam NIET!!! De arts kwam zelf eigenlijk ook een beetje beteuterd de wachtkamer binnen met het staafje, maar er was toch geen tweede streepje ten teken dat ze zwanger was naar voren gekomen. Wat een teleurstelling....... ik probeerde mezelf er gauw overheen te zetten door te denken: nou ja, volgende keer beter, maar Marco was niet zo snel overtuigd. Hij wist het zeker: ze was toch zwanger! Ik zei daar maar niet al te veel op, want ja, de test was toch duidelijk geweest.......

De weken gingen voorbij, en BonBon onderging toch een verandering: ze werd aanzienlijk dikker en vrat zich een ongeluk. Dus toen Brandon eind november voor zijn jaarlijkse inentingen naar de dokter moest gaan, besloten we BonBon toch nog maar weer eens mee te nemen ter controle. We waren de behandelkamer nog niet binnen of de vrouwelijke arts zei al: Oja hoor, die heeft pups! Nou ja zeg, en dat zonder zwangerschapstest! Maar ze kon duidelijk enkele 'proppen' in haar buik voelen. Ze was ook echt kilo's aangekomen, dat gaf de weegschaal aan. De mannelijk dokter begreep er helemaal niets van, de zwangerschapstest was namelijk nog nooit onbetrouwbaar gebleken, in zoverre, bij negatief was het altijd negatief; bij een positief resultaat kon het soms toch negatief zijn, maar die kans was klein. Hij stelde dus voor de test toch nog een keer uit te voeren, ook gewoon voor zijn eigen gemoed. En inderdaad, nu was de test wel positief! We begonnen snel met rekenen: als ze dan toch begin oktober bevrucht was, wanneer komen de pups dan? Die zouden dan rond 9 december arriveren, mijn hemel dat was nog maar 2 weken! En we moesten alles nog voorbereiden! Marco, cool as ever, stelde me gerust: we hebben nog genoeg tijd, maak je geen zorgen. Hij zorgde voor de benodigdheden: rubberen kruiken, digitale weegschaal, extra verwarming, warme lampen, werpkist etc. Ik stortte mij op de literatuur, want wat kwam daar allemaal bij kijken? Ik had geen benul, gelukkig had een bevriend echtpaar dat Bordeaux doggen fokt voldoende literatuur in huis, die ik mocht lenen. Dit bleek heel waardevol, want zo kwam ik erachter dat je eigenlijk alleen maar stand-by moet zijn bij zo'n gebeurtenis, want ik de meeste gevallen doet de hond het allemaal zelf. Toch wilde ik dat ik wist hoeveel pupjes er zouden komen, vooral omdat het ons eerste nestje zou zijn. Ik wilde enigszins voorbereid zijn op eventuele calamiteiten. Dus ging ik op zoek naar een kliniek waar er echo's of rŲntgenfoto's van zwangere dieren gemaakt konden worden. Gelukkig was er ťťn in de buurt, waar ik een afspraak maakte voor vrijdag 3 december. Er zou een rŲntgenfoto van BonBon gemaakt worden, en dat moest zo laat mogelijk in de zwangerschap, zodat de skeletjes goed zichtbaar zouden zijn op de foto. Er werd mij uiteraard verzekerd dat BonBon absoluut geen schade zou ondervinden bij deze handeling, want anders had ik het niet gedaan. De foto was wel een openbaring voor mij: we (de arts en ik) konden duidelijk 4 skeletjes onderscheiden, dit hield dus in minstens 4 pups! Ze waren per 2 gegroepeerd, 2 naast elkaar aan de onderkant van haar baarmoeder en 2 naast elkaar aan de voorkant van haar baarmoeder. Er was echter nog iets te zien aan de bovenkant van haar baarmoeder, het leek ook op een skelet, maar de arts waarschuwde mij dat dit wellicht geen volgroeid pupje zou kunnen zijn, aangezien het skelet niet zo mooi zichtbaar was als de andere 4. Hij had voor alle zekerheid ook zijn vader nog eens gevraagd, die toevallig rond liep in de praktijk en al 35 jaar ervaring had, en ook die was van mening dat ik toch absoluut rekening moest houden met wellicht 1, miscchien wel 2 onvolgroeide pups. Nou, dat is natuurlijk niet zo mooi, maar ik dacht: ik weet het maar liever van te voren. En als BonBon dan toch 4 gezonde pups ter wereld zou brengen, dan was dat toch meer dan een mens of hond kon wensen, of niet soms.

zwanger

We gingen een leuk weekend tegemoet: zaterdagavond hadden we een eetafspraak met onze vorige buren uit Brunssum en zondag was het Sinterklaas. Het etentje zaterdagavond was heel erg gezellig en heel erg lekker, veel gegeten en gedronken en het werd later dan we hadden gedacht! Marco voelde zich daardoor op zondagochtend niet zo fris als anders, dus ik besloot hem maar lekker te laten liggen. Ik ging naar boven (want wij slapen beneden) om de hondjes te verzorgen (uitlaten, eten geven, uitgebreid knuffelen) en ik weet nog dat ik dacht: Hť, BonBon heeft geen honger.......Het was een gedachteflits, waar ik op dat moment niets mee heb gedaan, maar achteraf was dit natuurlijk een indicatie dat de bevalling niet meer lang op zich zou laten wachten. Rond een uur of elf kwam ook Marco boven water, en na ettelijke bakkies koffie besloot hij zich toe te leggen op onze lunch. Ik vond dat een prima idee en nestelde mij met een boek (over hondenbevallingen en alles wat erna komt) op de bank in de zitkamer. Bruce en Bridget liepen vrij rond, BonBon en Brandon lagen in hun bench te rusten (naar ik dacht). Op een gegeven moment werden wij opgeschrikt door een door merg en been gaande gil: Marco spoedde zich naar de bench van Bran en Bonnie, waar Bran zowat tegen het deurtje aangeplakt zat! Marco deed de bench open en Brandon vluchtte linea recta naar zijn schuilplekje onder de kast in de keuken, waar hij voorlopig niet meer onder vandaan te krijgen was. Marco schreeuwde: Nance, ze heeft al een pupje! en ja hoor, tegen de tijd dat ik bij de bench was, was BonBon al een propje aan het schoonlikken. Ze liet gewillig toe dat wij het pupje oppakten om na te kijken, en och, wat was het een dot van een mormel, want mormels zijn het als ze net geboren zijn.

Mormel

Marco heeft haar opgetild en naar de plek gebracht die wij voor haar hadden ingericht om ongestoord haar pupjes te krijgen. Nadat wij pupje no. 1 hadden drooggewreven, gewogen en navelstrengetje hadden afgebonden, sexe hadden bepaald (het was een rode dame) hebben wij haar maar weer gewoon terug bij mams gelegd, die vol interesse haar kind besnuffelde.

Bijoux

En wat nu? Voor de zekerheid belde ik toch maar even met de dokter, die zeer enthousiast op het hele gebeuren reageerde. Hij vond het niet nodig om nu al langs te komen, maar we moesten hem wel bellen als er binnen nu en 6 uur niets meer gebeurde, want dan moesten de weŽen opgewekt worden. Mijn God, kon het wel 6 uur duren voordat het volgende pupje zich zou aankondigen???? Er rekening mee houdend dat ze er in ieder geval 4 zou krijgen, dan zou ik hier morgenochtend vroeg nog zitten!!!! Ik begon me maar vast voor te bereiden op een lange dag. Marco had wel in de gaten dat ik het liefste de hele tijd bij Bonnie zou willen zijn, dus hij nam gewillig de rol van vliegende keep op zich, balancerend op het gebeuren boven en het gebeuren onder waar de andere honden ook zijn aandacht vroegen. Want die hadden natuurlijk ook wel in de gaten dat er iets bijzonders aan de hand was, maar konden het allemaal niet zo goed plaatsen. Inmiddels had ik mij op een stoel genesteld naast de werpkist, zodat ik Bonnie goed in de gaten kon houden en haar kon aanhalen, met wat boekjes om de tijd te doden. De warmwater kruiken waren gevuld en hielden moeder en dochter lekker warm. Marco kwam ons van tijd tot tijd opzoeken, om ons te voorzien van drank (water voor Bonnie en wat sterkers voor mij) en om te zien of de zaak al vooruit ging. Na een uur of twee zagen wij golven van weŽen door BonBons lichaam trekken, ten teken dat nummer 2 op komst was. Ze begon wat onrustig door de werpkist te lopen, en aangezien haar pasgeboren dochter daar lekker lag te slapen, vonden we het beter BonBon even uit de werpkist te tillen. Ze stond nog niet op de grond, of ja hoor, daar kwam nummer 2, een heel donker propje. Toen kon ik pas voor de eerste keer echt zien wat mama BonBon allemaal deed: vruchtzakje open maken, navelstreng doorbijten, pupje drooglikken, het was werkelijk een wonder om te zien hoe haar moederinstincten werkten! Dit keer toonde ze zich wel wat bezorgder toen we het pupje van haar overnamen, om te wegen en navelstreng af te binden, maar gelukkig was haar vertrouwen in ons groter. Dit keer was het een donker ventje dat ze ter wereld had gebracht, hij zou beslist een sesam reu worden! Nadat we hem bij zijn zusje hadden gelegd, kwam BonBon ook een beetje tot rust. Ze was moe van de twee geboortes, en af en toe sloot ze haar ogen om een dutje te kunnen doen. Het duurde toen 3 en half uur voordat ik weer tekenen bij haar zag dat er een geboorte op komst was. Het was inmiddels al een uur of 5 's middags. Ik riep Marco erbij en ja hoor, nog geen 10 minuten later lag er in de werpkist weer een propje, dit keer kwam er veel vruchtwater mee. Het was een klein teefje, kleiner (lichter) dan de andere twee, maar nog altijd acceptabel. Nog geen half uur later kondigde zich nummer 4 aan, een flinke reu ŗ la zijn oudere broer. Nu konden we weer even relaxen, tenslotte had BonBon nu al 4 pups op de wereld gezet. Het was een mooi gezicht te zien hoe de pupjes zich een weg naar haar tepels wriemelden en begonnen te drinken. Ik sprak met Marco af dat ik in ieder geval nog een aantal uren bij BonBon zou blijven, ze hijgde nog wel af en toe en we hadden gelezen dat pas als het hijgen ophield, de bevalling definitief ten einde zou zijn. Rond een uur of half 7 begon ik bij BonBon weer weŽen te zien, gauw riep ik Marco er weer bij want dit zou wel eens een onvolgroeid pupje kunnen zijn en uiteraard wilde ik dan dat Marco erbij was. BonBon had het moeilijk, het propje werd zichtbaar bij het geboortekanaal, maar het zette zich niet goed door. Ze was natuurlijk ook al uitgeput van de vorige 4 bevallingen, dus ik spoorde Marco aan dat we haar moesten helpen, want als het pupje te lang in het geboortekanaal zou blijven zitten, dan zou het daarvan kunnen stikken uiteraard. Marco tilde haar uit de werpkist en gaf haar bij een wee wat hulp haar geboortekanaal wat verder te openen, en met een schreeuw van BonBon kwam het laatste pupje in stuitligging!!! nota bene ter wereld. Onmiddelijk kweet ze zich van haar taak en mijn enige gedachte was: Leeft het? Is het compleet? Gelukkig konden we al snel constateren dat het gewoon ademde en net zo compleet was als de anderen. Het viel ons wel op dat er dit keer bijna geen vruchtwater meer aanwezig was en bij het wegen van het pupje (het was een finke rode reu) bleek, dat hij de dikste c.q. grootste uit het nest was! Geen wonder dat BonBon zo had gegild bij zijn geboorte! Hij was werkelijk onze Sinterklaas bonus, want we hadden niet meer verwacht een 5e puppy te krijgen. BonBons gehijg hield op en we kregen dus sterk het vermoeden dat de bevalling nu werkelijk ten einde was. We besloten haar een poosje alleen te laten, zodat ze kon rusten. Totdat we naar bed gingen, zijn we wel elk uur even bij haar gaan kijken, maar het was allemaal in orde. 's Nachts hebben we de wekker om de 3 uur gezet, en hebben we de situatie gecheckt, maar ze had alles weer onder controle en lag tevreden met haar kids. Er kwam geen 6e pup meer.

Allemaal

De volgende dag hebben we moeder en 5 pups (in een koelbox met kruiken en handdoeken om ze warm te houden) naar de dokter gebracht ter controle. De dokter was bijzonder tevreden over BonBon, haar baarmoeder was zo goed als geslonken naar normaal niveau. Voor de zekerheid, kreeg ze nog een anti-biotica spuit, voor het geval er nog iets in haar baarmoeder was achtergebleven, maar de dokter achtte die kans klein.

De pups groeiden voorspoedig en het was een genot om ze zo te zien. Ze waren vanaf het begin ook al duidelijk van elkaar onderscheidbaar: het rode teefje en het kleine sesam teefje; het sesam reutje (de donkerste) en de dikke rode reu, onze bonus en daartussen het tweekleurig reutje (zijn kleurverloop was heel grappig: van kop tot zijn middel licht en vanaf zijn middel tot en met zijn staart wat donkerder met een staart die net in de verfpot gedoopt leek). BonBon gaf voldoende melk en was zeer beschermend tegenover haar pups. Marco en mij gaf ze alle ruimte, maar Brandon mocht na 3 weken nog altijd niet te dicht bij de pups komen. Over Bruce en Bridget nog maar niet te spreken, uiteraard. Op oudejaarsdag had Marco een nieuw onderkomen voor de pups gecreŽerd, want het werd tijd dat ze de 'nursery', de babykamer gingen verlaten. Ze waren toe aan nieuwe impulsen, dat kon je ook goed aan ze merken. Hun nieuwe plek was de bijkeuken, waar ze alles meekregen wat er in ons huishouden zoal gebeurde. Het onderkomen was met gaas omspannen, zodat ze lekker om zich heen konden kijken. Het was hoog genoeg, dachten we, dat ze er niet uit konden klimmen, maar BonBon kon via een opstapje nog altijd in- en uitspringen, zodat ze nu ook wat meer privacy had. Echter, niets is zo vindingrijk als een Shiba-pup! Met name de dikke rode reu, die we inmiddels Buddha hadden gedoopt, bleek met 6 weken al een enorme klimmer! Groot was mijn consternatie toen ik op een middag een pupje zag rondwandelen in de bijkeuken BUITEN zijn veilig onderkomen!!! Hij had het geweldig naar zijn zin, en zijn broertjes en zusjes maakten een herrie van jewelste, wat die hadden waarschijnlijk zoiets van: wat hij kan, willen wij ook! Maar gelukkig waren zij nog niet zo handig als Buddha, maar hij verplichtte ons wel het gaaswerk op te hogen, zodat hij niet meer zo zonder toezicht aan de wandel kon gaan. Gelukkig was het moment ook daar de pups aan ander voedsel dan moedermelk te laten wennen, want BonBon kon nu niet meer naar believen in en uit het puppy onderkomen springen.

Met 8 weken zijn ze door de Raad van Beheer gechipt, en het deed me goed om te horen dat de dame van de Raad van Beheer (die toch bij veel huishoudens thuis komt) onze puppies zeer rastypisch vond. Dat zag je wel eens anders, meende ze. Inmiddels zijn Bijou (het oudste rode teefje) en Breezer (het middelste reutje) verkocht, aan een moeder en dochter die beide zeer veel plezier aan hen beleven. We hebben Buddha uiteraard (vanwege de bijzondere band die Marco vanaf zijn geboorte met hem had) gehouden, evenals Bushido (het donkerste sesam reutje) en Babette, de kleine meid. Ondanks dat ze fijn en tenger is gebleven, heeft ze een groot karakter en evenveel uitstraling als haar moeder. BonBon is nog altijd de koningin, want ze regeert de roedel nog altijd met ijzeren hand en tand, maar Babetje is ons prinsesje. Bruce is helemaal gek op haar, en het is geweldig om te zien hoe omzichtig die grote zwarte Dobermann met haar omgaat. Ze bijt hem in zijn lip en steelt zijn speeltjes, maar het maakt hem allemaal niet uit, want het is tenslotte Babette. Bushido heeft veel van zijn vader en ontwikkelt zich tot een mooie sesam reu. Buddha is inmiddels (na 8 maanden) een monster van 15 kg en hij is nog niet eens volwassen! Alles is groot aan hem: zijn oren, zijn kop, zijn lijf, zijn poten, alles!!! Ik denk zelf dat hij een beetje (!) buiten de rasstandaard zal vallen, maar wellicht zal hij het goed doen om mee te fokken. We zullen zien....................

logo